Забаронены плод наліваўся у садзе,
Заклікаў сваім пахам, як казкамі Евы,
Вецер хітры шаптаў: Паспрабуй Бога радзі”,
І дурманілі пахі і ветра напевы.
Яблынь шапкі румяныя ціха шапталі,
Забаронены плод нам мігаў сарамліва,
А бабулі на лаўках чыталі маралі
За нестрыманасць нашу і нашу шкадлівасць.
Не стрымацца да Спасу, да жніўня далёка,
А Адама грахі карагодам варожаць.
Нос казычуць вятры, сочнасць радуе вока,
Як Адам саграшым, мы ж з табой не святошы.
І святкуецца Спас, сэрцам лаючы Еву,
Бо яна на грахах павязала вуздэчку.
Дараваць просім грэх, што быў плод недаспелы,
Абяцаем налета стрымацца, сардэчна.
Толькі ўчэпіста Ева трымае ў палоне,
Грывы ў садзе радзеюць да Божага Спаса.
Так прывыклі грашыць, што душа ўжо не стогне,
Нам так цяжка пакрыўдзіць жаданне адказам.
Да Божага Спаса
© Copyright: Мария Мучинская, 2026
Свидетельство о публикации №126081908122
Свидетельство о публикации №126081908122
Рецензии