(«Утрата», на белорусском языке)
Свет у тваіх вачах, кранаў што да істоты —
Глыбокі боль ад страты і незваротнай адзіноты...
Мой сумны ціхі спеў зляцеў у далеч нябёсаў,
Там, дзе расталі ўжо усе зямныя слёзы.
Жыццё — наперадзе, мінулае не спросіць.
Зноў лісце ападзе, пакрочыць далей восень.
Пустота зарасце, як зарастае просек.
Ліхтарык унутры цябе заззяць папросіць.
Тады ў цішыні, дзе час спыняе крокі,
Любоў жыве далей, няма ў ёй пустоты.
Калі запалю свечку і з Богам гавару,
Цябе зноў адчуваю... і веру, і люблю.
* * *
Няхай маўчыць зямля,
Ды памяць не згасае —
Нябачная струна
Між намі не растае.
(влад.логмат, 2026)
-------------------------------------
Стихотворение «Утрата» в переводе на русский можно прочитать здесь:
http://stihi.ru/2026/08/18/6761,
«Страта — Утрата» (диптих, на белорусском и русском языке) можно прочитать здесь:
http://stihi.ru/2026/08/18/6087
-------------------------------------
Страта
© Copyright: Влад Логмат, 2026
Свидетельство о публикации №126081806885
Свидетельство о публикации №126081806885
Рецензии