Глава 6. Ноч на Прыпяці
А ў небе высокім зоркі ярка гарэлі,
І Прыпяць павольна нясла нам ваду.
На роўнядзі гладкай, пакуль усе пелі,
Сцяжынка ад месяца была на віду.
Быццам над ракою той месяц бліскучы
Сцяжынку на іншы ўжо бераг праклаў.
Так і цянула ступнямі праз кручы
Пайсці басанож, куды крэпка ён зваў!
Гэтак нярэдка ў жыцці нам бывае
Ноччу ў зорным і казачным сне:
Быццам душа твая лёгка ступае
Па тонкім крышталі, па чысцейшай вадзе...
Працяг чытайце ў 7 главе
Золотая косовица. Глава 6. Ночь на Припяти
© Copyright: Александр Гарбар 2, 2026
Свидетельство о публикации №126081503346
Свидетельство о публикации №126081503346
Рецензии