***
Калі ад сялянскага быту тамлюся,
Духоўнага быту шукаю заўжды,
Блукаю ў палях і лясах Беларусі,
Ад быту штодзённага сэрцам пусты.
Паэзія мне не дае тады быту,
Але не багемны паэзія быт.
Паэзія – гэта бяздонне блакіту,
Хоць нават за хмарамі недзе блакіт.
І ён такі ясны, такі бестурботны,
Нябесны, таемны, спакойны, як сон
Пасля хоць і цяжкай патрэбнай работы.
Блакіт – гэта песні ў душы перазвон.
04. 08. 2026 г.
Быту не даваць – не даваць спакою. – Заўвага аўтара.
Калi ад сялянскага быту тамлюся...
© Copyright: Юрий Боровицкий, 2026
Свидетельство о публикации №126080403568
Свидетельство о публикации №126080403568
Рецензии