Ты кажаш, што няма чуцця ва мне.
А хіба я вайну вяду з табою,
Не на тваім баку подзвіг, мкне
Свядомае - зброю склаў не я без бою?
Ці меў хаўрус з ворагам тваім,
Ці тых любіў, каму не на вочы?
І хіба не віню сябе самім,
Калі, рынуты, міру ахвочы?
Як, праз меру, шчадротаю сваёй,
Ганаруся ганьб прыніжэннем?
Твой грэх ззяе чысцінёй,
Прысуд - рух веяк абвяшчэннем.
Варожасцю тваёй спазнаў адно:
Відушчых любіш - я сляпы даўно.
William Shakespeare. Уильям Шекспир. Сонет 149
© Copyright: Виктор Шатило, 2026
Свидетельство о публикации №126080305092
Свидетельство о публикации №126080305092
Рецензии