В храмах из дворов души пацанов
В темноте горят ярче тех костров,
И, пройдя через боль, через звон оков,
Не забыли дружб старых тех дворов.
А в тюрьме нас учила «дорога»
Не жалея ни слабых, ни сил,
Было братство у нас не для торга,
По возможности ты «заносил».
Через годы, этапы и вьюги
Не погас ясный свет в глубине,
Мы остались всё те же друг другу,
Как граффити на старой стене.
А над старыми крышами пепел и смог,
Где смеялся наш Двор, а теперь уже смолк,
Только ветер читает с обшарпанных стен
Имена тех, кого уже нет насовсем.
И двор молчит,
Под ним земля,
А тех, кто жил,
Узнать нельзя.
Но души их
Горят во мгле,
Святой костёр
В сырой земле.
Души пацанов
© Copyright: Ивановский Ара, 2026
Свидетельство о публикации №126080206262
Свидетельство о публикации №126080206262
Рецензии
перевод на греческий язык Ариадны Геруки, Тессалоники
Here it is:
Στις αυλές των ναών που γεννήθηκαν οι ψυχές των παιδιών λάμπουν σαν φωτιές,
στο σκοτάδι καίνε πιο δυνατά απ’ όλες τις πυρές,
και δεν ξέχασαν φιλίες, παλιές γειτονιές.
Στη φυλακή μάς δίδαξε ο δρόμος,
χωρίς έλεος ούτε για αδύναμους ούτε για ισχυρούς.
Η αδελφοσύνη μας ήταν αδιαπραγμάτευτη
και ο καθένας βοηθούσε όσο μπορούσε.
Μέσα στα χρόνια, στα ταξίδια και στις θύελλες,
δεν έσβησε το καθαρό φως βαθιά μες στη ψυχή.
Μείναμε σταθεροί ο ένας για τον άλλον,
σαν γκράφιτι πάνω σε παλιό τοίχο.
Και πάνω απ’ τις παλιές στέγες — στάχτη και καπνός,
εκεί που γελούσε η αυλή, τώρα βασιλεύει σιωπή.
Μόνο ο άνεμος διαβάζει στους ξεφτισμένους τοίχους
τα ονόματα εκείνων που δεν υπάρχουν πια.
Και η αυλή σιωπά,
κάτω της — η γη.
Κι αυτούς που έζησαν
δεν τους γνωρίζει κανείς.
Μα οι ψυχές τους
ανάβουν μες στη νύχτα,
μια ιερή φωτιά
στην υγρή γη.
Ивановский Ара 02.08.2026 21:24 • Заявить о нарушении
Here it is:
Στις αυλές των ναών που γεννήθηκαν οι ψυχές των παιδιών λάμπουν σαν φωτιές,
στο σκοτάδι καίνε πιο δυνατά απ’ όλες τις πυρές,
και δεν ξέχασαν φιλίες, παλιές γειτονιές.
Στη φυλακή μάς δίδαξε ο δρόμος,
χωρίς έλεος ούτε για αδύναμους ούτε για ισχυρούς.
Η αδελφοσύνη μας ήταν αδιαπραγμάτευτη
και ο καθένας βοηθούσε όσο μπορούσε.
Μέσα στα χρόνια, στα ταξίδια και στις θύελλες,
δεν έσβησε το καθαρό φως βαθιά μες στη ψυχή.
Μείναμε σταθεροί ο ένας για τον άλλον,
σαν γκράφιτι πάνω σε παλιό τοίχο.
Και πάνω απ’ τις παλιές στέγες — στάχτη και καπνός,
εκεί που γελούσε η αυλή, τώρα βασιλεύει σιωπή.
Μόνο ο άνεμος διαβάζει στους ξεφτισμένους τοίχους
τα ονόματα εκείνων που δεν υπάρχουν πια.
Και η αυλή σιωπά,
κάτω της — η γη.
Κι αυτούς που έζησαν
δεν τους γνωρίζει κανείς.
Μα οι ψυχές τους
ανάβουν μες στη νύχτα,
μια ιερή φωτιά
στην υγρή γη.
Ивановский Ара 02.08.2026 21:24 • Заявить о нарушении