Золотая косовица. Глава 2 Переправа через Припять

Глава 2: Пераправа праз Прыпяць
(Залатая касавіца)

Ужо за аколіцай, між краявідамі,
Па пыльнай грунтоўцы наш газік імчыцца.
Сцялілася сівая пыль за плячыма,
А справа прыгожае жыта калышацца.

Налева — як белая хмара ў палях,
Красуецца грэчка, што кветкай шыкуе.
Застанецца Стрэльск за спіною ў гадах,
А ось і Барба;раў ужо блізкасць святкуе.

Тут некалі смелы славак Ян Налепка
Вёў партызанаў у бой на чужынцаў.
І памяць аб ім захавалася крэпка
Ў кожнай з мясцовых лясных сцяжынцаў.

Вось вёрсты імгненна стралой праляцелі,
І неба над намі — як яснае вока.
І хвалі на Прыпяці ласку займелі,
І вецер прынёс нам спакой здалёку

Тут на роўным беразе рачной шырыні,
Самародны катар прычаліў памалу.
А паромшчык бывалы ў дзённай цішы
Канцы завязаў каля прыставала.

Касілкі, грабаркі пад крык шматгалосы
Скацілі разам, напружваючы сілу.
Сяляне на бераг знеслі прыпасы,
І коней звялі па рыпучым насцілу.

І зноў на той бераг катар палапатаў,
Паром паплыў хутка, пакінуўшы хвалі.
А сам брыгадзір ім спраўна кіраваў,
Пакуль гурт мужчынскі міжсобку размаўляў.

Працяг будзе ў главе 3.

© Аляксандр Гарбар
в. Пасадскія, Уздзенскі раён, Мінская вобласць
1 жніўня 2026 г.