Калі душы гуканне, раздаецца рэхам,
Самотнай песняй скача па лясных галінах,
Успомнім слепату, дароную пацехай, —
Рэальнасць замяшчалі выдумкі ў былінах.
Шукае мудра сэрца нашае падтрымку,
Ды толькі страх трымае, рух скаваў ад крокаў.
На слова добрае завею клічам, зіму,
Напой жыццёвы горкі п`ём былых урокаў.
Ілжывы вецер ветразь пагубіў у лесе,
Сабраць яго так цяжка ў зараслях балотаў,
Вярнуць напеў дабра і веры новай п`есе,
Пасыпаць грунт сягоння дзе пануе слота.
Душа гукае ў зараслях глухіх лясістых,
У снах прыходзіць, ветразь сабірае, крылы
Даруе, толькі страх нам шэпча аб карысці,
Дае штуршок, каб раны ў сэрцы зноў занылі.
Давер душы напоўніць хутка ветразь ветрам,
Падхопіць крылы, каб знайшлі мы шлях грунтовы.
Абудзім крок за крокам сэрца шчырым смехам…
Дае няўдача мудрасць нам і дзень вясновы.
Душы гуканне
© Copyright: Мария Мучинская, 2026
Свидетельство о публикации №126073104790
Свидетельство о публикации №126073104790
Рецензии