Вечар

Вясне дзівіўся зноў Сусвет,
Спявалі птушкі песні хорам,
А сонейка, як амулет,
Зіхцела весела за морам.

Гарэла неба без агню,
Туман прылашчыў далягляды.
Я зразумела ўпершыню:
Вясне і сонейку тут рады.

Хіліў галінкі да зямлі,
Вятрыска вечарам адчайна.
А халады даўно прайшлі,
І ў прыродзе была тайна.

26.01.2014.


Рецензии