Тут вецер...

Ад Нёмана сіняга да срэбных азёр,
Раскінуўся край мой, нібы акіян.
Над намі глядзіць спакойны прастор,
Загойвае сэрца ад розных ран.

Паміж дрэваў прамень залацісты
Сцеле золата ў ціхай цішы,
Наш народ — як ручай гэты, чысты,
З прамяністым святлом у душы.

Тут вецер песціць жыта ў пазалоце,
Тут сэрца чуе родныя імёны,
Мы ў кожнай справе, кожным павароце —
Душою ў родным краі спавітыя, як клёны.

На гарызонце дагарае сонца
Зноў разлівае фарбы па лугах,
І шчасце пасялілася ўваконцах,
І вечнасць піша свой прыгожы шлях.

Сціхае ўсё... І толькі сэрца б’ецца —
Так гулка, родна, быццам на мяжы,
Там, дзе маё жыццё, як рака, імкнецца
У вечнасць маёй цудоўнай, мірнай зямлі.

Стаім… маўчым… і слухаем прасторы,
Дзе буслаў крылы рэжуць вышыню,
Мы тут жывём, пакуль нам свецяць зоры,
У родным, мірным, светлым дні заўжды.

Над намі неба — нібы купал вечны,
Спрадвечнай мудрасцю напоiць ён зямлю,
І ў гэты вечар, ясны і бяспечны,
Я край свой, нібы маці, гавару:

«Радзімы кут, ты ўва ўсім сугуччы,
Ты — мой прытулак, мая выява, сон».
І гэты голас, праўды неўміручай,
Становіцца нам вернасці вянцом.

Тут крыніцы пяюць свае песні,
І аблокі плывуць, як ладдзя,
Нам няма Беларусі яснейшай,
З ёю сэрца заўсёды ў грудзях.

Мы адданыя роднаму краю,
Тут бярэцца сіла і свет,
Беларусь — ты зямля дарагая,
Лепшай долі нідзе ўжо няма.


За сады, за лугі, за прасторы,
За святло, што нам сонца нясе,
Будзем верныя вам, прасторы,
І зямлі, што ва ўсёй красе.

Тваё неба — як сіняя стужка,
Твой абшар — маё сэрца і дом,
Ты для нас — дарагая матулька,
Асветленая добрым дабром.