***
Нікуды я ні сыду, ні з'еду,
Сын сваёй радзімы, патрыёт.
Тут я рады і кату, й суседу,
Тут жыве пакорны мой народ.
Тут дзядоў аблеглыя магілы,
Мацярэй-пакутніц бугаркі.
Надае тут творчыя мне сілы
Пышны куст каліны ля ракі.
Тут я зведаў шчасце нарадзіцца,
Тут памерці часу мне няма.
Тут ад хваляванняў зноў не спіцца,
Тут мая свабода і турма.
Успаміны цвеляць тут мне раны,
І яны ж тут гояць мне душу.
Тата з мамай спяць тут, ветэраны,
Супраць іх паўстану – саграшу.
І не трэба тут мяне палохаць,
Пагражаць, пужаць мяне, страшыць.
На балотах дагарае лотаць,
Каб вясной тут сонейкам ажыць...
15. 07. 2026 г.
Нiкуды я нi сыду, нi з еду...
© Copyright: Юрий Боровицкий, 2026
Свидетельство о публикации №126071502599
Свидетельство о публикации №126071502599
Рецензии