Апусцелая вёска

(на беларускай мове)

Самота абняла мяне за плечы,
Туга на сэрцы ад пякучых дум.
І стыне ў цішыні  зімовы  вечар,
Пустая вёска - невыказны сум...

Не чутна ні сабак, ні лязгу брамы,
Вядро з разгону  ў студню не ляціць,
Надзьмула снегу пад парог, пад самы,
А венік ля парогу не стаіць.

Няма каму тут абмятаць валёнкі,
Ды ў  роднай хаце берагчы цяпло.
Не б'ецца сырадой у дно даёнкі,
Трымціць ад ветру на верандзе шкло.

І груша каля плоту састарэла,
 Здзічэла без сваіх гаспадароў,
У хаце печ даўно асірацела
Без цёплых рук , яешні , трэску дроў.

У вуллях болей не вядуцца пчолы,
Хоць пах мядовы там яшчэ жыве.
І снег у садзе нейкі невясёлы ,               
Заблытаўся ў няскошанай траве.

На  могілках  жа  спілавалі   сосны,
На мэблю  стогадовы лес пайшоў.
У чыстым полі вые вецер злосны,
Завея  замятае сум крыжоў...

А  мне  ўсё сон адзін і той жа сніцца,
Што наша вёска зноў ва ўсёй красе :
Стаіць  касёл, і б'юць з зямлі крыніцы,
Кароў пасуць на выгане ў расе.

Клякоча бусел, кот сядзіць на ганку,
У кузні бацькі  зноў палае  горн,
Бягуць жанкі на ферму - дойка зранку,
А праз дарогу сіняй хваляй лён.
 
На вышках добра спаць, там  пахне  сена,
Ды  ластаўкі туды-сюды снуюць ,
І веер промняў шчэміцца праз сцены,    .
Крыклівы певень  зноў не дасць заснуць.

Мы мабыць Богу награшылі дзесці....
У хуткай змене вобразаў, падзей
Яму малюся, каб нідзе на свеце
Не гаслі вёскі без цяпла людзей.