Ita Evenit

Nunc aut numquam. Audi.
(Verse 1)
Quod mortu-um natus, non mori-tur, satis!
Ex fovea fati cum verbis iratis.
Pigritia regnat, in lecto damnatus,
Sed ego sum rursus ab umbra vocatus.
Flumen inertis, torporis, stagnationis,
Hoc erat finis et mors rationis.
Non erat labor, non velle sudare,
In gurgite vano pigebat volare.
Nunc lingua rapax, ut cultus, ut ens,
In pecto vibrat haec mens resurgens.
Cras et post-cras — o, mendacia vana!
Sed fati rota est nigra, profana.
Musica tacet, track non renovatur,
Nunc autem cortex et ossa purgatur.
Surgimus acriter, rima et rithmus,
Hoc est exitus, novus algorithmus!

(Chorus)
«Ita evenit!» — fati clamor, resurrectio и рок!
«Ita evenit!» — exaudi nos, venit noster hoc quoque!
Frange silentium, leva tuam vox, taceat nox!
«Ita evenit!» — exi de terra, lux, vis, vox!

(Verse 2)
Anni fluxerunt, in vano mansimus,
In luto pigro nos toti cecidimus.
Timor laboris, stagnationis pecus,
Perdidit artem, perdidit decus.
Non vis clamandi, non vis laborandi,
Haec erat causa et modus cessandi.
Sed in occulto fit motus, commotio,
Vetus cadaver, sed nova devotio!
E tenebris surge, o, mente immunda,
Nunc venit unda, et rima secunda.
Bassus vibrat, et caelum se librat,
Mors haec inanes res nostras castigat.
Non est h;c requies, non est h;c pax,
In nocte flagrat funesta haec fax.
Anno sex et viginti — iam hora probatur,
Quod mortuum fuit — nunc hic revocatur!

(Chorus)
«Ita evenit!» — fati clamor, resurrectio и рок!
«Ita evenit!» — exaudi nos, venit noster hoc quoque!
Frange silentium, leva tuam vox, taceat nox!
«Ita evenit!» — exi de terra, lux, vis, vox!

(Outro)
Mortuus natus... Sed vivit.
Ita evenit.