Мая ты Беларусь

 
Беларусь ты мая Беларусь
Дзе вербы схіліліся нізка,
Дзе рэчкі бягуць між палёў,
Ты ў думках заўсёды так блізка,
З крыніцай жывых берагоў.
Тут неба – блакітнай дарогай,
А ў полі – збажыны прастор.
Жывеш ты з вялікай павагай,
Пад светлае ззянне  зор.
Твая мова звонка спявае,
Як птушка ў праменнях зары.
Ніхто цябе не забывае,
Што б ні было  наперадзе.
Ты кветка ў абдымках сусвету,
Любоўю вяртаеш жыццё.
Ты – частка вялікага свету,
Маё залатое быццё.
На кожнай сцяжыне сустрэнеш
Прывітанне ад родных бяроз,
Ты светла і ціха натхнёнеш
Сярод нашых вечных палос.
Ад сэрца да сэрца праменні
Нясеш ты праз столькі гадоў,
У кожным няспынным імгненні —
Адбітак тваіх вытокаў і слоў.
Хай кожны куток твой багаты
Дабрынёй і цяплом квітнее,
У кожнай цудоўнай хаце
Шчасце жывое грэе.
Мы будзем цябе берагчы як
Самае каштоўнае скарбу святло,
Бо ты — наш адзіны маяк,
Дзе столькі любві залягло.
Пад купалам чыстага неба,
Дзе зоры вядуць карагод,
Табе больш нічога не трэба,
Як шчасце і мір на ўвесь род.

Паклон табе, наша крыніца,
Ад росных лугоў да нябёс.
Навекі нам тут нарадзіцца,
Нясучы свой праведны лёс.