Узмяцi садоу бясконцы пах
Твае шчасце надышло,
І вось я чую у тым сонцы,
Ліпень зорны ды цяпло.
І вось ты мілуй у жауруках,
Пухнаты з мрОяў аблачок,
Узмяці садоў бясконцы пах,
Ды мне дай твой бачыць крок.
І я тым воблакам сыхОджу,
У сады цяпло і вечарова,
Дзе каханне ласкава мяне,
Абдыме шчАсна і чарова.
06.07.2026
*АблачОк-воблачка;
ЧарОва-цяпло і міла;
Свидетельство о публикации №126070600232