Ik wandel laat...

Эта публикация на нидерландском языке (Dutch).
Ее можно послушать в моей аранжировка, а так же исполнении здесь:
https://www.realrocks.ru/wijk/music/2096883/



Ik wandel laat, de lantaarns staan op wacht,
De straat is stil, maar niet elk hart is goed.
Twee schimmen komen nader in de nacht,
Ik houd mijn hoofd en stevig ook mijn moed.

Ik zoek geen ruzie, roep geen strijd bijeen,
Ik droom niet van een heldenrol of faam.
Ik wil slechts veilig naar mijn woning heen,
En morgenvroeg weer opstaan en zonder schaam.

Een zichtbaar middel voorkomt vaak veel pijn,
Geen schot, geen wond, geen sirene in de nacht.
Wie kwaad wil doen zal minder zeker zijn,
En kiest een ander pad bij deze kracht.

Zelfs enkel weten dat verweer bestaat
Is soms genoeg om erger nog te mijden.
De grootste winst ontstaat wanneer men gaat
En niemand hoeft te vallen of te lijden.

Men hoopt dat niemand ooit beroofd zal zijn,
Al komt de wet vaak pas na het gebeuren.
Zoals een blusser wacht bij rook en pijn
Voor nood die men het liefst niet wil bespeuren.

Vertrouw geen staal maar wel mijn eigen plicht,
Om kalm te blijven als de spanning groeit.
Wie weet hoe zwaar verantwoordelijkheid ligt,
Begrijpt waarom men niet lichtvaardig stoeit.

Zijn mes ving licht, zijn ogen stonden hard,
Geen grap, geen bluf, geen dronkenmansvertoon.
Daar werd de tijd een razendsnelle start
Van angst, die door het hele lichaam stroomt.

Ik schoot niet uit een woede of uit wraak,
Maar tussen leven en ten onder gaan.
Ik heb hem met precisie aangeraakt,
Want niets is eeuwig onder deze maan.

De knal brak door de stilte van de straat,
Seconden voelden eindeloos en zwaar.
Geen mens die juicht wanneer zoiets ontstaat,
Geen winnaar stapt ongeschonden uit gevaar.

Nog uren draagt men echo's van die nacht,
De vragen die geen rechter ooit verjaagt.
Want zelfs wanneer de wet je keuze acht,
Blijft iets in stilte dat van binnen knaagt.

Zo leert de angst geen simpel strijdrefrein,
Geen cowboylied dat vrolijk wordt gezongen.
De prijs van leven kan verbijsterend zijn,
Zelfs als de dood werd weer teruggedrongen.

Maar wie daar stond, met rug tegen de muur,
En zag hoe uitwegen zijn verdwenen,
Begrijpt misschien waarom hij in dat uur
Allen op eigen zelfverweer gaan leunen.