Ляцяць гады няведама куды,
Мы спраў зрабіць належных не паспелі,
А стан душы ўсё роўна малады
І, покуль дастаткова моцы ў целе,
Нам трэба паразблытаць ланцужкі,
Наўмысна што нам вораг пазаблытаў,
Цягнулісь каб з мінулага грашкі
У цемру ночы ўяўнага нябыту.
У простых душ ланцуг падзей прамы -
Лацвей для руху, значна больш свабоды.
Жадаем мець ланцуг такі і мы,
А не ісці кудысці там без згоды,
Куды нас цягнуць іншых ланцугі -
Гарэць чужым агнём не дай нам, Божа!
І кожны з нас не трэці, а другі
Ад ланцугоў пазбавіцца не зможа.
Ланцужкi мiнулага
© Copyright: Саша Веденеев, 2026
Свидетельство о публикации №126062101125
Свидетельство о публикации №126062101125
Рецензии
