Любіць усіх — задача без рашэння,
Бо любім тое, што даруе крылы.
Як можна палюбіць забойцу-шэльму,
Ці пляткароў, што рыюць нам магілу?
Пашкадаваць, што не па той дарозе
Лёс павярнулі, трэба, часта варта.
Магчыма доўга стылі на марозе,
Змагаліся не да канца упарта.
Не ведалі любові у дзяцінстве,
Ці цераз край купаліся ў пачуцці...
Радзіла безнаказаннасць бясчынства,
Нячысцік стаў да долу долю гнуці.
Ды не трымаць у сэрцы злобу з крыўдай,
Не патапіць нянавісцю шлях Божы.
Прабачыць крыўдніка — даць моцы крылам
З кірункам лёсу выйсці з бездарожжа.
Любiць усiх
© Copyright: Мария Мучинская, 2026
Свидетельство о публикации №126062004407
Свидетельство о публикации №126062004407
Рецензии