Переводы Михаила Кострикина

"БЕРАГІ ДРУЖБЫ"
На"Берагах" гучаць зноў вершы,
акруга быццам замірае.
Паэт паэту, сябар першы,
адзін другому верш чытае.
Увагі нуль на непагоду,
і дзень, і ноч – без перапынку.
Ёсць недасведчаных нязгода,
што не на тым зышлі прыпынку.
Знаёмых шмат, бо іх чакалі,
сустрэча душ адное мэты,
каб людзі песні тут спявалі
з усіх куткоў маёй планеты.
Зноў часу міне не багата:
зіма з вясною, лета, восень.
І заўтра будзе тое ж свята –
той "Бераг Дружбы", мора просінь.
АДЗІНОКАЕ СПАТКАННЕ
Быў такі ж лагодны, светлы вечар.
Зоркамі ўпрыгожыў неба Бог.
Я на месцы, дзе былі сустрэчы,
Дзе даўно спаткаць цябе не змог.
Сярод дрэваў адзінока крочу,
Ці на лаўцы ля вады сяджу...
Памяць нагадаць мне нешта хоча,
Без былога толькі куражу.
Міма ходзяць маладыя пары
І ніяк не могуць адгадаць:
У руках чаму маіх гітара
Плача з сэрцам разам, не стрымаць.
Веры і надзеі не губляю,
Што змагу мінулае вярнуць.
І душа адчуе веліч раю,
І як кветкі вершы прарастуць.
У ЗАХАПЛЕННІ
Натхненнем дзён я захварэў даўно,
і ад таго, напэўна, сродкаў не прыдбаю.
Мне спадчынай перадалося ўсё, што маю,
спрадвеку ў родзе так заведзена было.
Садзіцца сонца ціха на зыходзе дня,
і раніцамі над зямлёй чароўна ззяе.
Смуга сівая дыванамі засцілае,
да глыбіні душы крануты гэтым я.
І л'ецца музыка з нябёсаў, не спыніць,
збягаюць з неба на нататнік строф патокі.
І з дапамогай слоў, і з пачуццём высокім,
я рады ўсё з табой аднойчы падзяліць.
Даўно я захварэў натхненнем дзён,
а можа, з смуткам з той нагоды развітаўся.
Няшчасны тыя, хто прыгожага цураўся,
і ноччу песень не спяваў з ім ва ўнісон.
ДУХОЎНАЕ.
Ціха, сэрца маё, не смуткуй у грудзях.
Удалячынь весялей мае вочы глядзіце.
Хіба зычыць бяду нам наперадзе шлях,
калі Бог разам з намі на гэтай арбіце?
Там і кветак паляны з высокай травой,
там у гаях шмат птушак, ключы б'юць у неба.
Гэты свет, што быў створаны Плынню жывой,
усхваляць па жыцці будзе людзям патрэба.
Тут збяромся з табою яшчэ мы не раз,
вып'ем волі святой, радасць вып'ем прыбою,
і з вачэй паплыве чысты Дух міма нас
над бязмежнай марскою вадою.
У адзінстве з'яднаемся мы разам з ім,
і агульным букетам станем кветак вясновых.
Знай, што Ён беражэ нас, стаўшы блізкім такім,
і аддаць гэту вечнасць у дар нам гатовы.