Калі смяешся ты, сціхае нават вецер,
Каб не згубіць ніводнага званка.
І птушкі распраўляючы фіранкі
Табе выводзяць стройны бэк-вакал.
Зязюля выйшаўшы з гадзінніка па звычцы
Сумленна адлічыць чарговы час.
Ды, слухаючы смех твой, раптам сціхла.
Шчаслівыя не надта любяць мераць час.
Дуб пад вакном, стары, пануры і маўклівы,
Што ведаў, пэўна, сотню зім і вёснаў,
Загаманіў такім шчаслівым тонам,
Вярнуўся да ўзросту маладосці.
А ліхтары, калі надыдзе вечар,
Запальваюцца ўздоўж тваіх дарог
Не каб свяціць, ім проста вельмі хочацца
Каб плюшчыліся вочы ў трывог.
І змрок, што ходзіць шапатліва між дамамі,
Становіцца мякчэйшы, быццам маладзён.
Калі смяешся ты, сусвет раптоўна ўспомніць,
Якім быў у самым лепшым з сваіх дзён.
І я тады маўчу, бо разумею
Цуды жывуць не ў казках, не ў лясах.
І проста ўсміхаюся насустрач
Памножыў цяпло ўсмешак паміж нас.
Калi смяешся ты
© Copyright: Алекс Чернобай, 2026
Свидетельство о публикации №126061401069
Свидетельство о публикации №126061401069
Рецензии
Такое сапраўднае,
трапяткое, жывое ..
"Птушкі бэк-вакалам" )))
Шыкоўны вобраз!
Пачытаю дзяўчатам *)
Гарунова Святлана 15.06.2026 13:13 • Заявить о нарушении
трапяткое, жывое ..
"Птушкі бэк-вакалам" )))
Шыкоўны вобраз!
Пачытаю дзяўчатам *)
Гарунова Святлана 15.06.2026 13:13 • Заявить о нарушении
