Солдат 1914

Язык молотом раскроил его череп и заполнил собой все комнаты.
Это все еще его голова, но теперь в ней обитает нечто большее.

На кухне готовится провиант для его доли рук и ног,
В гостиной из газеты струится зло.

Так его волю понемногу отучают
от дома и имущества, затягивая в мундир долга.

Древнейший инстинкт достают из нафталина
и проветривают.

В нем виднеются дыры - вероятно, от страха,
но их можно починить.
Заглавные буквы заполняют их,
придавая смерти бессмертный смысл.

Тем не менее, это будет именно его смерть...







Soldaat 1914

De hamer van de taal heeft zijn schedel gekraakt
en alle kamers ingenomen.
Het is nog zijn hoofd,
maar wordt nu bewoond door iets groters.

In de keuken wordt proviand klaargemaakt
voor zijn aandeel in armen en benen.

In de woonkamer schept het dagblad het kwaad.
Zo wordt de wil langzaam losgepraat
van have en goed en ingesnoerd
in het uniform van de plicht.
Een oeroud instinct wordt uit de mottenzak
boven gehaald en gelucht.
Er zitten gaten in,
allicht van angst, maar die kunnen gedicht.
Hoofdletters vullen ze in,
geven de dood zijn onsterfelijke zin.
Zijn dood, niettemin.


Charles Ducal, 4 augustus 2014