Белыя рамонк

У Міёрах,дзе азёры,як блакітныя вочы,
Дзе спяваюць ветры ў цішы летяй ночы,
Нарадзіўся просты,шчыры,мілы сэрцу напеў,
Пра рамонкі белыя,што кожны ведаць хацеў.
Багданаў Мікалай узяў у рукі баян,
І паліўся гук над краем,як празрысты туман.
      Белыя рамонкі,кветкі палявыя,
      Сімвал Беларусі,сэрцу дарагія.
      Іх пялёсткі ветрык лашчыць так пяшчотна,
      А душа спявае зноўку беззваротна.
      Зазвінеў матыў знаёмы,і пайшоў па свеце,
      Лепшай песні пра радзіму не знайсці,паверце.
Падхапілі песню ўсюды-іў сяле,і ў горадзе,
На вяселлях шумных,і ў самотным агародзе.
Загучаў кантрабас нізка,флейта ў вышыні.
Голас чысты,тэнаровы пра былыя дні.
І панёсся гэты шансон над міёрскай зямлёй,
Напаўняючы прастору шчырай цеплынёй.
      Белыя рамонкі,кветкі палявыя,
      Сімвал Беларусі,сэрцу дарагія.
      Іх пялёсткі ветрык лашчыць так пяшчотна,
      А душа спявае зноўку,беззваротна.
      Зазвінеў матыў знаёмы,і пайшоў па свеце,
      Лепшай песні пра радзіму не знайсці,паверце.
І няхай ляцяць гады,змяняюцца пакаленні,
Але песня застаецца,быццам на імгненне.
Нас вяртае ў маладосць,дзе травы ў расе,
Гэта слава Багданава,гонар для Міёраў,
Мелодыя народа,што мацней за горы.
      Белыя рамонкі,кветкі палявыя,
      Сімвал Беларусі,сэрцу дарагія.
      Іх пялёсткі ветрык лашчыць так пяшчотна,
      А душа спявае зноўку,беззваротна.
      Зазвінеў матыў знаёмы,і пайшоў па свеце,
      Лепшай песні пра радзіму не знайсці,паверце.