Пра што маўчыш, ліцвінскі крыж,
Ці ўспомніў час той старадаўні,
Калі сыны тваёй зямлі,
За гонар біліся адчайна?
А можа памятаеш ты,
Як Міндоўг-князь пазбег спакусы?
Мячы дасталі і шчыты,
Ліцвіны - продкі беларусаў.
Сярод стагоддзяў пачарнеў,
А пад табой алтар паганскі,
Перкунас насылаў свой гнеў,
Жваруна ап;яняла ласкай.
Ішлі на захад і ўсход,
На замкі сквапных мечаносцаў,
Магутны, вольны мой народ,
А родны край - лясісты востраў.
Пакуль ёсць мова - ты жывы,
Ліцвінскі крыж, сакральны сімвал,
У каранях рачной травы,
Чароўная схавана сіла.
Литвинский крест
© Copyright: Геннадий Верзин, 2026
Свидетельство о публикации №126053107106
Свидетельство о публикации №126053107106
Рецензии
Вполне понятный язык,который переплетается с русским и украинским. Не зря,мы - единый народ!
Аделина 34 01.06.2026 09:01 • Заявить о нарушении
Аделина 34 01.06.2026 09:01 • Заявить о нарушении
На это произведение написаны 2 рецензии, здесь отображается последняя, остальные - в полном списке.