Болгарские поэты Стефан Поптонев Окоп
Стефан Димов Поптонев (1928-2004 г.)
Болгарские поэты
Переводы: Давид Симанович, Ригор Барадулин
Стефан Поптонев
ОКОП (перевод с болгарского языка на русский язык: Давид Симанович)
Увенчана
Увечьями
И ранами,
С пулей, засевшей под сердцем,
Беларусь-партизанка,
Ты смотришь в глаза мои.
И я смотрю в глаза твои.
Мы связаны одной клятвою
В смертоносное время,
В том июне
С бедой и боями –
Целовали болгары
Священное
Красное знамя
И винтовки
Суровый приклад.
А «катюши» твоей звездопад
Освещал землянку
Друзей-партизан,
Вырытую
В земле
Балкан.
С того года
Пылает Брест
В груди моего народа.
Через сердце проходит линия фронта:
Оккупант не может
Его захватить
Ни сапогом,
Ни ложью.
С того года
Возрождается Брест
В груди моего народа.
Через сердце проходит линия фронта.
Стреляют в нас,
Устраивают засады,
Присуждают награды
За искалеченный час,
За оставленный окоп,
За рубцы от ран,
За обросший травою гроб
Твоих
И болгарских партизан.
Пулями
И словами
Стреляют
И знают,
В кого попадают.
Но и у нас есть право
Занять окоп –
Каждый день, каждый час живя:
Под моим знаменем
Сражаюсь я.
Стефан Поптонев
AКОП (перевод с болгарского языка на белорусский язык: Ригор Барадулин)
Вянок твой,
якім ты ўвянчана, –
незагойная рана,
куля пад сэрцам засела глыбока, –
Беларусь-партызанка,
мне ў вочы глядзіш сінявока.
І я гляджу ў вочы твае.
Спакою мне нестае,
бо не забыць
чорны чэрвень
і год-
ліхадар:
мой народ,
волі верны,
цалаваў свяшчэнны штандар
чырвоны
і ствол варанёны
у непарушным адзінадушшы.
І водбліск тваёй “Кацюшы”
над партызанскай зямлянкай заднеў,
якую выкапаў гнеў
несціханы
у зямлі Балкана.
Колькі год –
дзень пры дні –
палае Брэст у агні
і ў народа майго ў грудзях.
Прайшоў праз грудзі фронт наўпрасцяг:
іх не акупуе
захопнік люты
ні ботам кутым,
ні хлусні атрутай.
Колькі год –
дзень пры дні –
Брэст адраджаецца ў цішыні
і ў народа майго ў грудзях.
Праходзяць праз грудзі фронта працяг:
страляе ў нас здрада,
ладзіць засады,
прысуджае ўзнагароды
за голас, што змоўк ад згоды,
за акоп, які малаверца пакінуў,
за боль забыты ірваных ран,
за ўтравелую дамавіну
тваіх
і маіх партызан.
Цэляць і кулі
і словы
у нашыя сэрцы –
братэрскай еднасці сховы.
Ды наша не згіне справа.
І мы на акоп
маем суровае права,
бо да небяспекі павернуты тварам;
кожны дзень,
кожны міг
змагаешся ты пад маім,
я змагаюся пад тваім
чырвоным штандарам!
Свидетельство о публикации №126052602824
