***

Мен тюйюлме, тюйюл,
не бир жукъ,
не бир зат!
Мен адамма!
Мен барма!
Алай аламат
жан болалмай къалсам,
сиз кечерсиз мени,
жашагъанма
гюлнюча
жангыз излемни
ичимде ёсдюре,
созулгъанма кёкге,
итингенме жаланда
чексиз бийикге.
«Бийиклик!» – деп излемейин,
чексизликге
сукълана эдим.
Бу дуниягъа сюерге
келгеним ючюн.
Аз да эс бурмай кирге,
талпына эдим сау дунияны сюерге!

Жулдузлу кёклеге да
сюйдюм къараргъа,
Терекле чакъсала, –
гюллерин сыларгъа,
Чалынган кырдыкны
ийисин сезерге,
къар жауса уа,
киштик ызчыкъла этерге.

Мен сюе эдим
хар адамны бу жерде,
мендеги сюймеклик да
болур хар кимде
деп тура эдим,
бек базынып алагъа.
Бу жерге
мен келген эдим
ышаныргъа!

Акъылсыз мен…
Сёзден аз жарамы къалды?
Хар таза ниетим
фитнагъа саналды.
Амалсыз жауларым,
кюреше кюлюрге
мен келгенме бери
аланы кечерге.

Мен келген эдим…
Бары да бошду, сездим,
Сюйгенден, кечгенден да –
кечерсиз – бездим!
Жаханим къайнатханма
кеси кесимде,
мен кече да,
кюндюз да –
аны ичинде.
Кюл болгъунчу кюйсем да,
артда уа отдан,
жангырырма,
жашарча жерде жангыдан.