Мен, кече да,
кюндюз да
тилеп Аллахдан,
излегенме жаланда сени –
ууахам*.
Дунияны къумунда
жутулмазча жаным,
къулхууну,
алхамны да арымай айтдым.
Дунияны таянчын излегенме кюнде.
Ол а от
жандыргъанды мени ичимде.
От а ууду –
жанама,
барама кюйюп.
Тёзерге уа керекди.
Хорларма тёзюп.
Тёзергеми?
Угъай!
Сюерге, кечеге…
«Сау бол!» –
дермеми мен
мынафыкъ тенгиме?!
«Сау бол!» –
дермеми мен
марагъан адамгъа?!
Табалдынгмы тынчлыкъ?
Ырахатлыкъ?
Не саугъа?
Жарсыугъа,
ачыуда мен тапханма
къарыу.
Ол тюйюлдю къарыу,
ол алдауду –
ауруу.
Айтылгъан сёз билинмей къалырмы?
Керти?..
Тенг болалмадынг,
энди боллукъса
кери…
Ууаха* - оазис
***
© Copyright: Амина Газаева, 2026
Свидетельство о публикации №126051305279
Свидетельство о публикации №126051305279
Рецензии
