Жулдузлуду
кече,
жулдузлуду
нечик!
Хычыуунду хауа,
хычыуунду желчик!
Жюрегим да –
жарыкъ,
сезимим да – таза:
«Аллахха шукур!» –
дей, мен турама жаза.
Жулдузлу тенгизде
чайкъалады
айым,
Бу жол ай да толу –
ол тюйюлдю жарым.
Жарытады жарыкъ
ол туугъан жерими,
кечени шошлугъу
балхамымды мени.
Жукъла, Малкъарым,
сен,
мен белляу айтайым
сени хар гюлюнге,
юйюнге,
элинге.
Жукъусуз черекни
макъамын алайым,
салайым
гёбелек къанатны юсюне.
Гёбелег’а учар –
журтуму башында,
женгил къанаты бла
белляуун да жая.
Болсун,
Малкъарым,
хар кеченг
дайым да шош,
эрттенинг а – чууакъ.
Алай болмаса, бош –
белляула да айтхан,
назмула да жазгъан.
Аллахым сакъласын
мени
ол ачыудан.
***
© Copyright: Амина Газаева, 2026
Свидетельство о публикации №126051304359
Свидетельство о публикации №126051304359
Рецензии
