Спачатку серуць пад дзверы,
Потым прыходзяць пазыч.
Трэба ж дзяліцца па веры…
Даць бы ім добра ў лыч.
Зробіш дабро гэткім людзям —
А прылятае ў адказ,
Як хто на вецер сцаць будзе,
Нават не раз цераз раз.
Аднак жа шкада іх дзетак,
Бо сэрца ёсць за грудзямі.
Дый паядзяць яны дзе так?
Толькі ўжо б сталі людзямі.
Тое сёе
© Copyright: Асташов, 2026
Свидетельство о публикации №126051100382
Свидетельство о публикации №126051100382
Рецензии