Dagboek van Israella-Sarah 14. Anna Frank

Dagboek van Israella-Sarah 14. Anna Frank

We vervolgen onze avondlezingen van Het dagboek van Anne Frank. Ik kwam samen met een 14-jarig meisje. Ze is bijna mijn vriendin geworden. Hoewel ik het eerlijk gezegd niet leuk vind dat ze de hele tijd schrijft, of bijna "alles", over haar gevoelens voor Peter, hoe ze hem aanraakt en hoe hij voor het eerst haar haar kuste. Anna droomt in haar dagboek om eens meer te zijn dan alleen een vrouw en een moeder. Haar wensen werden gehoord door God de Gezegende, en dit dagboek wordt gelezen door miljoenen mensen, en honderdduizenden instellingen en scholen zijn naar haar vernoemd. Zij en ik lijken op elkaar op de foto, wij allebei, als muizen met neusogen. Een paar dagen geleden las Pa een ongewoon verslag uit haar dagboek en brak zelfs een beetje in tranen. Deze openbaring was zo belangrijk voor ons dat ik het hier volledig wil brengen. Dit gebeurde nadat het magazijn in het huis waar ze ondergedoken zaten opnieuw was ingebroken door dieven, de politie kwam en het opvanghuis werd bijna geopend. Er was angst en spanning, als dieren gevangen in een val:
"... Deze zaak heeft weer eens duidelijk gemaakt dat we ondergedoken zitten, dat we Joodse gevangenen zijn, geketend aan ;;n plek, dat we geen rechten hebben, maar wel duizend verantwoordelijkheden. Nu moeten we onze gevoelens in bedwang houden, moedig en standvastig zijn, onze bestemming aanvaarden zonder te mompelen, doen wat we kunnen en op God hopen. Op een dag zal deze verschrikkelijke oorlog eindigen, en zullen we weer mannen worden, en niet alleen Joden!
   Wie heeft deze last op ons gelegd? Wie heeft ons gemerkt, de Joden, onder de nati;n? Wie heeft ons altijd laten lijden? God heeft ons zo gemaakt en God zal ons redden. En als we al het lijden verdragen en toch Joden blijven, misschien zullen we een voorbeeld worden van het ten ondergang gedoemde volk. Wie weet, misschien zal ons geloof ooit het goede van mensen over de hele wereld leren, en daarvoor moeten we nu lijden. We kunnen niet zomaar Nederlanders zijn, Britten, burgers van welk land dan ook, maar we moeten nog steeds Joden zijn, en we blijven hen!
   Verlies je moed niet! (DE WOORDEN ZIJN GELDIG VOOR IEDEREEN. Israel's Notes)
Je moet je alleen bewust zijn van je taak en niet mompelen - er is altijd een uitweg! God heeft ons volk nooit in nood gelaten! Door de eeuwen heen hebben joden het overleefd! In alle eeuwen hebben de Joden geleden, en in alle eeuwen hebben zij volhard. De zwakken zullen vallen, maar de sterken zullen blijven, en niet verloren gaan.
   Gisteravond dacht ik echt dat ik zou sterven. Ik wachtte op de politie en ik was klaar om te sterven als een soldaat op het slagveld. Ik was blij om mezelf op te offeren voor mijn land, maar nu dat ik leef, mijn meest vurige wens is om een echte Nederlandse vrouw te zijn na de oorlog.
   Ik hou van het Nederlands, ik hou van ons land, ik hou van de taal, ik zou hier graag willen werken. En als ik de koningin zelf moet schrijven, zal ik niet stoppen tot ik heb wat ik doe!
   Ik heb geluk, ik ben Dutch. En ik ben joods. Ik ben geboren in Den Haag op de twaalfde verdieping van het HMS ziekenhuis. Papa zegt dat ik geluk heb. Hij zegt ook dat zijn twee woonplaatsen Leningrad zijn, waar hij geboren is en Den Haag.
   Pa zei dat toen hij een jongen en een tiener was, andere jongens hem vaak vroegen: Ben je Joods? Toen hij weigerde en antwoordde dat hij Duitse, Zweedse of Baltische wortels had, merkte hij dat er altijd problemen waren. Toen hij ouder werd en dergelijke vragen bevestigend beantwoordde, merkte hij dat hij met respect werd behandeld en geen problemen had.
   Net als Anna ben ik er trots op dat ik zowel Nederlands als Joods ben. Hoewel zelfs velen in de lokale gemeenschap verbaasd zijn hoe moedig ik Isra;l moet noemen, stel ik mezelf altijd aan hem voor, niet aan Sarah. Immers, voor deze naam vocht onze voorvader Yaakov de hele nacht met de engel en won. Hij zei een engel om hem te zegenen. "Je naam zal niet Yayaak zijn, maar Isra;l," zei de engel. En elke keer als ik terug hoor, wat een mooie naam! Van de Nederlanders, van de lokale moslims. En als ik buiten ben, schreeuw ik, "Vuile Jood! Vuile ratten! En Frye Palestine!" - Ik let er niet op - het is allemaal uit afgunst en ellende. Ik zie er, net als Anna, uit als een muis, als een rat. En mijn vader is "Big Rat." Hij lacht alleen om de gelijkenis. Ratten zijn schattig. Hij zegt ook dat het eervol en goed is om gedood te worden voor je geloof, omdat je een Jood bent, en niet te verzuren in je ontlastingen in de laatste fase van dementie.
Net als Anna geloof ik dat God de Barmhartige van ons houdt en ons zal redden. En misschien kijkt Anna nu ergens vanuit de "Hemel" naar ons en glimlacht en verheugt ze zich dat, zoals ze wilde, haar woorden en gedachten voortleven.

11.05.2026 The Hague, Abarbanel