***

Давай просто будем. Не надо обещаний.
Не надо ожидать невозможного.
Ты будешь у меня, а я – у тебя.
Давай просто будем друг у друга.
Молча. Тихо. И по-настоящему.

Эрих Мария Ремарк


Кёремисе, жауун… Ол ёчюлтюрюкдю отну.
Алай от бийикге итинеди,
булутладан ётюп, узакъда жаннган
жулдузгъа
жетерге кюрешгенча.
Адамла уа ётедиле, озадыла къаты бла.

Кимге да неге керекди ол?

Алай, жауунну замансыз жаугъаны ючюн
бармыды адамлада терслик?
Не да… замансыз этилген от…
Ол бизни сюймеклигибизди.
Башха тюрлю къарасагъ’а, ол от – менме.
Сен а – жауун.
Ёчюлтюргеми сюесе мени?!
Жерде, кёкде да сенсе. Сен алай кёпсе,
жокъду амал сенден бугъаргъа.
Тохтагъан а этмейсе. Мен а –
жерни бир гитче кесекчигинде.
Санга созулама, тилейме, айтама тохта деп.
Жел бюгеди мени, къысады жерге…
Угъай. Бу жел мени кючлю этерик тюйюлдю.
Ёчюле турама.
Мен, жаралы къанатлыча, къалтырай келип,
гитче жилтинчик болуп къалама,
къарангы кечеде жаннган жулдузгъа ушап.
Алыкъа жылтырайма,
жолну бирси жанында
терезеден мени кёредиле.
Алыкъа жылтырайма…

Умутча, ол керти да керек болгъан жулдузча.
Кёкде жулдуз болмаса уа,
ол жерде болургъа керекди!..

Ёчюлтдюле…
Жауун! Сен жауаса, дунияда жашау алгъа барыр ючюн.
Сен кесингсе жашау, хауа кибик, кюн кибик.
Неда мен кюнмю болурма?
Сен а – ол жауундан къалгъан гитче кёлчюк?
Ингил тиеклерим юсюнгде тюрлю-тюрлю жылтырайдыла.
Мен сенде кесими кёреме. Кёреме да,
кесими да жерде болгъан сунама.
Биз а бирге болгъан угъай, бир жан кибикбиз.
Мен ангылайма, сени сакълар ючюн, къоруулар ючюн сени,
мен булутладан чыкъмазгъа керекме.
Алай къалай туралгъын, санга къарамай?
Ол сени къурутады.
Кюнден кюннге сен азая бараса, алай мен тохтаялмайма…
Жаным, кимдеди терслик?
Жауун от бла бирге болургъа сюйюп жауады,
кюн а – кёлчюкню булут этип, кесине жууукъ этерге сюеди.
Нек кюрешебиз биз а жауун да, кюн да болургъа?..
Биз адамлабыз, шёндю адамла!..
Хар жолдан биз жангыдан жаратылабыз,
биягъы тюбешир ючюн.
Алай, къалай болса да, мен билеме:
ахыр – башламды.
Ёмюрлюг’а сенден санга элтген жол эсе,
ол магъанасызды деп айтмам.