Белорусам

Беларусам

Табе не крыўдна, сябар мой, за мову,
Якой мы адцураліся амаль?
Саромеліся гутаркі вясковай
І здраджвалі табе, мой родны край.

Табе не крыўдна, юны мой нашчадак,
Не ведаць маці роднай карані?!
Не смакаваць ламанцы на каляды
І не загадваць коніку: «Гані!»

Паменшыў час бабулін век у вёсках –
Пустыя хаты, лаўкі і двары…
А мы калісь апранутыя проста
Пайшлі адтуль, з вясковай дзетвары.

Мы мову чулі родную з гаворкі
І адчувалі кожны яе гук,
Не белкай называлі мы вавёрку,
А крысу гучна клікалі пацук.

Не супраць я і іншых моў на свеце,
Але як можна дыхаць без свае,
Раднюткай самай мовы на планеце,
Зямля якой жыццё табе дае?!

Як можна не жадаць яе не ведаць,
Не размаўляць і слоў не разумець?
Яна ж – твой скарб і спадчына ад дзеда,
А без яе народнасці не мець!

P.S. Работая много лет в школе, больно осознавать, что многие родители- белорусы учеников родной язык не знают совсем, в 1-ом классе его всего 1 час в неделю, а для родителей учителя заводят тетрадки с переводами слов, чтоб помогли детям выучить, а то за неделю не мудрено забыть.