Полковника ждут Полковникым вучат
В душе — тяжёлые года,
Нейроны рвутся, как снаряды,
Вздохнёт полковник: «Был тогда…»
Вчера была война, казалось,
Он помнит подвиги солдат:
«Плечами синевы касаясь,
Мы шли в атаку на закат!»
Знал каждый: за спиной — Россия!
Полковник застонал, шепнув:
«Страна, был честен. Здесь рос и я…
Бог, дай уйти, навек уснув…»
Последний раз взмахнёт ребятам
Рукой усохшей, как ружьё:
«Под кителем вы, как под стягом…
Сыны дождитесь, как в быльё…»
Полковникым вучат
Лышташлыл илыш ярым;влакым,
Тулан ий шамычлан т;кнен,;
Вуйдорык к;ргышт; снарядым
;Мумеке, пудештеш: «Й;лен…»
А сар те;гече пуйто лийын,;
Шарна шке взвод салтак т;шкам,
;Атакышке каеныт вийлын,;
Кавам пыштеныт вач;мбак.
Российым туп ден кажне шижын!;Полковник йы;ысалтыш, туй:;«Элем, чын эргыч ыш код шылын…;Юмем, мален колташем пу…»
Пычал гай кошкышо кид дене
Пытартышлан к;штен р;за:;
«Йолташ;влак, китель;тисте пелке;
Шогалын мыйым вучыза…»
Свидетельство о публикации №126043004490
