Вершы для дзяцей. 7

З горкі мячыкам скаціўся,
Каля возера спыніўся.
Для чаго прыйшоў сюды?
Нахіліўся да вады,
У возеры адлюстраваўся
І сабой залюбаваўся.
"Вось, як вырас я дзівосна!
Выглядаю, як дарослы!
Укалоць магу балюча –
Я не мяккі, я калючы!"
***
Рыхтуе Восень падарункі –
Такія смачныя ласункі!
– А што зямельцы падарыць?
Стракатым дываном накрыць!
Бяроза золата скідае,
Асіна чырвань уплятае,
А клён аддаў свой ліст барвовы –
І вось дыван ужо гатовы!
***
Дажджавая Кропелька
Любіла працаваць:
З сяброўкамі сваімі
Зямельку паліваць.
Але Паўночны Вецер
Аднойчы падхапіў
І кропельку з сабою
У вандроўку запрасіў.
Яна ляцела хутка
І трапіла туды,
Дзе сцюжа і мяцелі,
Калючыя ільды.
І ледзьве не замерзла,
І стала б ледзяшом,
Але Паўночны Вецер
Аднёс у родны дом.
Прызналася Радзіме:
"Я так цябе люблю!"
Слязою пралілася
На родную зямлю.

***
Цёплы летні дождж паліў –
Дрэвы і кусты памыў.
Сонейка ўключыла лоўка
Каляровую вясёлку.
Знікла сонейка і знік
Незвычайны той ручнік.
***
Вецер раніцай прачнуўся,
З асалодай пацягнуўся.
– Як плануеш вабіць час?
– Абдымаць я буду вас!
І па дахах пагуляю,
І ў дамы к вам завітаю.
Буду я кружыць, спяваць,
Хмары ў небе разганяць.
Падмяту ўсе дарожкі,
Каб ступалі лёгка ножкі.
– А калі адпачываць?
– Ноччу буду моцна спаць!

***
Лісіца Гусака злавіла.
– Я з’ем цябе! Я так рашыла!
– Прашу, дазволь патанцаваць!
І ты не будзешь сумаваць!
– Танцуй, Гусак, у апошні раз! –
Сказала Лісанька ў адказ.
Стаў ногі ён перастаўляць
І крыламі махаць-махаць,
На Ліску раптам паглядзеў
І хутка-хутка паляцеў.
Гусак Лісіцу абхітрыў
І казку людзям падарыў.
***
Вавёрка – маленькі рухомы звярок.
Ён спрыту і хуткасці дасць нам урок.
Кіруе вавёрка хвастом, бы рулём.
Спіць яна ноччу, харчуецца днём.
Вострыя зубкі арэхі грызуць.
Зоркія вочкі не падвядуць.