Як пажываеш, Тата, cправы як твае

Я дом пабудаваў, сцёр да крыві далоні.
Каб рай стварыць з каханнем і душою.
Ты зоркай пуцяводнай быў і мэтай жыць.
Магу цяпер з вятра;мі  то;лькі гаварыць.

Каля дзвярэй чакаю ўсё яшчэ цябе.
Там, дзе звінеў твой смех заўсёды.
І ноч кожную ў цемры я шапчу сабе::
"Вярнісь дадому, не пакідай мяне ніколі".
Але мне рэхам толькі цішыня ў адказ.

Набыў я мудрасці, ты ўзрос хутчэй.
Тваю я мрою ўгледзеў і ўзлёт за ёй.
Быў крыламі тваімі я, не перашкаджаў.
Але мяне пакінуў ты, і не зазваў.

Каля дзвярэй чакаю ўсё яшчэ цябе.
Там дзе хадзіў, и заклікаў мяне.
Боль ў маім сэрцы зачне сціхаць.
Але каханне застанецца там чакаць.

Я самотны, мне жахліва жыць.
Адно імгненне, я жадаю ад цябе.
Пачуць здалёку голас, родны для мяне.
Як пажываеш, Тата, справы, як твае.

На жаль разносиць мары вецер у нябёсы. 
І вось стаю, спяваю разам з вамі.
Адзінокі, стары, у сэрцы рана.
Не дзеля славы і ўзнагарод, спяваю.
Паклікаць толькі і абняць я мару.

 Чакаю каля дзвярэй, ўсё яшчэ цябе.
 На жаль разносиць вецер у нябёсы...
 Я к пажываеш, Тата?
 Справы, як твае?
 Як пажываеш, Тата…
 Справы, як твае…