Лясныя сцежкi ўнiкуды,
З крынiцы прагныя глыткi,
Пачуццi - быццам ясны дзень,
Мой кожны крок стварае цень.
Iду за кветачкай ўначы,
А мне б iсцi, iсцi, iсцi...
Надзея ў сэрцы - мой маяк.
Праз дрэвы рвеца ў душу жах.
Той лес - як мора, я тану!
Не бачу шляху - цi знайду?
А мне б iсцi, iсцi, iсцi
Па сцежках ноччу ўникуды...
Пад небам дзiкi карагод,
Там сустракаюць узыход.
Знiкае ў ранiшняй расе
Расточак дзiўны, як у сне.
Ніхто не бачыў, не знайшоў.
Блукаў, губляў і не дайшоў.
Гаюн хавае крохкі скарб,
Лес - гэтым кветкам гаспадар.
А мне б iсцi, iсцi, iсцi
Па сцежках ноччу ўникуды...
Iсцi, iсцi
Зa папараць-кветкай!
25.02.2026 | Мой творческий блог в Instаgrаm и TikТok: velotrotter.4u
AI-музыка на YouTube: @velotrotter
Папараць-кветка
© Copyright: Стася Бояровская, 2026
Свидетельство о публикации №126041607774
Свидетельство о публикации №126041607774
Рецензии