Печальному другу
На будущее лучшее надеясь,
Любимый друг, утешься настоящим:
тоску влачить негодная затея:
печаль на дно влекущего утащит.
Бирюльки мы в руках слепой Фортуны,
пока бескровно, то ли ещё будет,
таскающей нелепо и бездумно,
из кучи в кучу крохотные судьбы.
Матрос кормило клиня в час ненастья,
ветрхила опуская и скрепясь
смиряется с его безумной властью
с землёй моля целительную связь,
но только буря стихнет, бросит якорь
у берега и дух переведя,
покою рад, помянет забияку:
всему пора, сапог не без гвоздя...
Стерпя невзгоду, ждущие дождутся,
поверь. настанет лучшая пора,
что до соседей: ядом захлебнутся,
не трогай гадов, чёрт бы их побрал.
перевод с польского Терджимана Кырымлы
Адам Нарушевич. Печальному другу
© Copyright: Терджиман Кырымлы Третий, 2026
Свидетельство о публикации №126041603107
Свидетельство о публикации №126041603107
Рецензии
Do przyjaciela smutnego.
Przestań się troskać, mój Janie kochany!
Co Bóg niewrotnym stanowiąc wyrokiem,
Wiecznemi wkoło oprowadził ściany,
Tam człek nie sięgnie ni myślą, ni okiem.
Darmo się trapi żeglarz w morskiéj fali,
Kiedy ćma ślepa nie da sterem władać,
Gdy się śmierć mokra gwałtem w okręt wali,
Jeśli opatrzył wszytko, gdy miał wsiadać.
Żaden się płochych trafów nie uchroni.
Żywym jesteśmy igrzyskiem fortuny:
Złote godziny jasny ranek goni,
A wieczór trzaska bystremi pioruny.
Jedyna w razie takowym ochłoda,
Że wiatr niezawsze zapalczywie wieje.
On rzuca kotwę, nim ucichnie woda,
A ty się dobréj nie puszczaj nadzieje.
Szalona potwarz musi złamać szyję,
Złość się własnemi brzydka struje jady,
Te więc wyparty z chmury grot ubije,
A tamte wkrótce bies porwie sąsiady.
Adam Naruszewicz
1733– 1796
Терджиман Кырымлы Третий 16.04.2026 10:52 • Заявить о нарушении
Przestań się troskać, mój Janie kochany!
Co Bóg niewrotnym stanowiąc wyrokiem,
Wiecznemi wkoło oprowadził ściany,
Tam człek nie sięgnie ni myślą, ni okiem.
Darmo się trapi żeglarz w morskiéj fali,
Kiedy ćma ślepa nie da sterem władać,
Gdy się śmierć mokra gwałtem w okręt wali,
Jeśli opatrzył wszytko, gdy miał wsiadać.
Żaden się płochych trafów nie uchroni.
Żywym jesteśmy igrzyskiem fortuny:
Złote godziny jasny ranek goni,
A wieczór trzaska bystremi pioruny.
Jedyna w razie takowym ochłoda,
Że wiatr niezawsze zapalczywie wieje.
On rzuca kotwę, nim ucichnie woda,
A ty się dobréj nie puszczaj nadzieje.
Szalona potwarz musi złamać szyję,
Złość się własnemi brzydka struje jady,
Te więc wyparty z chmury grot ubije,
A tamte wkrótce bies porwie sąsiady.
Adam Naruszewicz
1733– 1796
Терджиман Кырымлы Третий 16.04.2026 10:52 • Заявить о нарушении