Мая душа, як яблык спелы й сакавіты,
Янтарная, чуллівая,зямная.
І ў снах над ветлаю, раскідзістай ракітай,
Яна нібыта ластаўка лятае.
Не стынуць крылы, хоць і заінелі вочы,
Віхура гойсае, звярком раз’юшаным вішчыць.
Я зноў магу любіць, да новай мэты крочыць,
На роднай мове з родным чалавекам гаварыць
Янтарная
© Copyright: Ольга Лисицкая, 2026
Свидетельство о публикации №126041504979
Свидетельство о публикации №126041504979
Рецензии