Кветка гваздз к

Кветка гваздзікі
Моим дорогим племянникам
Егору, Аннушке, Максиму и Димке,
Всем детям на земле посвящаю

Не гоните детей от себя,
Не гоните, прошу, не гоните.
Их улыбки приходят не зря,
Грезы их – это неба открытье.

Вечной жизнью полны их глаза,
И бесстрашьем наполнено сердце.
Каждый день у детей чудеса,
Их любовью большой нам согреться.

Если маленький ты – не беда.
Если маленький ты – это счастье,
Есть для взрослых слово «нельзя»,
Для тебя его нет, не печалься.

Через годы, поверь, подрастешь,
Через годы, пойми, станешь старше,
Только пусть никогда не уйдет
Из души твоей тот, что помладше.

Есть на свете такая страна,
В ней нет места бездушью и фальши.
Страна детства и взрослым нужна,
Чтобы жизнь была чище и ярче.










* * *

Праклён стагоддзя – нелюбоў,
Нястача сэрца, адзінота.
Я пехатою за табой
Іду як цень. Зірні навокал:

Ты бачыш рэкі і лясы,
І гарадоў пустыя душы.
Куды ісці? К каму ісці?
Не, не пытайся. Слоў не рушы.

Праклён стагоддзя – недавер,
Мар абыякавасць і млявасць.
Хто даімчаў? Хто не паспеў?
Ах, чалавека апантанасць!

Куды мой люд ты прывяла,
К якому берагу выслоўя?
Здаецца сэнс увесь адняла,
Падсекла з маху на аснове.

Праклён стагоддзя – глухата,
Калецтва у любой праяве.
Душа ў жыцці – не пустата.
Нялюдскасць – проста існаванне.













* * *
Маей маці

Водар клёну і фіялкі,
Тонкай шыі мяккі згіб –
У дні сягодняшнім ад малку
Быццам вобраз твой адліт.

Твае рукі пахнуць светам,
Вочы срэбнаю расой.
Ты зімой як краска лета,
Песня шчасця нада мной.

Я ж ніколі не паклічу:
Мама! Мама!.. я не лед,
Толькі яркай, стромкай знічкай
Не зламіць мне часу гнёт.

Мама, мама дарагая!..
Клён, фіялка, тонкі згіб…
Я жыцця твойго не знаю,
Шлях твой ад мяне закрыт.

Невымоўным ціхім ценем
Ты вартуеш мой спакой.
Як жа многа не паспелі
Мы сказаць адна адной.

Адзінокай, кволай веткай
Прарастаю з-пад зямлі,
Да нябес гляджу нярэдка:
Кажуць зоркай стала ты.







* * *

Каторая я сапраўдная
На шляхах зямнога быцця:
Дзіця вясны апантанае,
Жанчына – сівіла жыцця?

Каторая  я сапраўдная
Між гуртаў і масак гульні
Табою, Божа, абраная,
Табою, як скарб дарагі?

Каторая я каханая?
Каторая міла табе?
Ад зорак людзьмі вызваная
Да свету на яве, не ў сне.

Каторая я жаданая
Праз горыч, папрокі і боль?
Каторая я немарная,
Патрэбная, добрая соль?

Каторая я непазнаная,
Таемная, дзіўная ўся?
Каторая я сапраўдная:
Твая, твая, твая…














* * *
ІЗАБЭЛА
Ах, Ізабела – чыстае вызнанне,
Рэмарка лепшая пастаць.
Над чорным абеліскам цень лунае.
Ах, водгукі нябес, як вас пазнаць?

Як лёгкі ветрык, цуда Ізабела –
Ціхуткі шэпт паэтавай душы.
Нязгаснай зоркай у сэрца заляцела,
Стаілась там, як свет у нямой глушы.

Яе няма, агонь пагас застылы.
Ах, бедны хлопчык, што ты нрабіў!
Яна не птушкай паляцела ў вырай,
Засталась у цемры – ты яе забыў.

Душа адзіная, кахання вартая…
Ах, Ізабэла, вечная віна,
Паэта зорка неспазнаная
Сьрод мерцвякоў адна, адна.

Бяглянка бедная, паэтка шчырая,
Адна ты ведала, як месяц піць,
І слухаць кветак мову чыстую,
Адна ўмела так любіць.

Паэты – ісціны вызнаўцы,
Я вас прашу не з горычы сляпой,
Дазвольце Богу сярод вас застацца,
А Ізабэле дайце супакой.







* * *

ЛЕГЕНДАНельга чытаць  паюшчых у цярноўніку – вынікам з’яўляюцца такія вершы


Адна есць легенда. З пачатку да краю
Дзівоснаю песняй гучыць яна мне.
Так у садзе нябесным гарыць, не згасае
Адзіная зорка на яве і ў сне.

Там куст ёсць цярновы і птушка жывая –
Трывожнага шчасця адбітак святы.
Дзяўчына, духоўнік. Та птушка спявае
І сэрцам кідаецца ўраз на шыпы.

Каханне свавольнае, што з табой робіцца?
Насамрэч упартае чуцце тваё .
Каханыя дурні, якога вам мроіцца?
Украдаеце ў Бога адвеку сваё.

За што ж гэта птушка, зорная, светлая,
Жыццё аддае за хвілінны пагляд?
Як ружа, каханне спачатку прыветнае,
Ды попелам веецца вечны той сад.

Не плачце, каханыя, годзе любімыя.
Я буду маліцца і песню спяваць,
Бо птушка была, ды толькі бяскрылая.
Легенда ёсць праўда, якой не відаць.










    
  * * *

    Неразвітаныя
    Палоннікі кахання,
    Як кветкі ў зарасці глухой.
- Імкнецца к небу
Зорнае вызнанне,
Ды толькі стыне ў памяці маёй
Твой вобраз,
Вечнасцю забыты,
Сцяжына та дзівосная твая…
- Якою мы
Душой і сэрцам зліты,
Неразвітаная, адзіная мая.
Мне не забыць
Хвілін, як гонкага дыхання,
Мне не знайсці
Другой, такой, як ты…
Неразвітаныя
Палоннікі кахання.
- Мне не знайсці…
- Маўчы.Маўчы… 

















* * *

Мне кажуць,
Быццам вочы мае дзіўныя,
Вядзьмацкія і шэрыя як ноч.
Праз іх відно –
Ніколі не любіла я,
А каб любіла, было б горш.
Вам бачна лепш,
Пустэльнікі і прапаведнікі.
У сваіх вачах бярвення не шукаць.
У жыцці чужым
Вы – слоўнікі, даведнікі,
Майстры перамываць і белае, і гразь.
Мне кажуць,
Быццам вочы твае дзіўныя,
Вядзьмацкія, халодныя як лёд.
Праз іх відно –
Нікога не любіў ты,
А каб любіў, наўрацці быў  бы плён.
Вам бачна лепш,
Вы значна болей знаеце
Пра лешых, вадзяных і ведзьмакоў.
Апошніх, як здаецца,
У вогнішча кідаеце
Пад воклічы наіўных прастакоў.
Ты знаў адзін,
Што вочы мае дзіўныя:
У іх сінь ад неба, зелень ад травы,
І толькі з болю людскага,
Як горыч шэрымі
Становяцца часамі  зноў яны.
Як многа кажуць
Сэрцы нашы дзіўныя,
Бы чыстыя  люстэркі зорных душ,
Яны адны  раскажуць,
Ці любілі мы,
Адным ім ведама, хто светам дуж.

* * *
маці

Апрануць сукенку белую
Не табе прызначыў лёс.
Ах, прызванне горка-спелае,
Усё жыццё ды пад адкос.

Адцвіла ты, вішня ветлая,
У дні нястач і халадоў.
Не да часу казка светлая
Надышла між маразоў.

Гэта дзіўна, людзі верылі,
Што зімой прыйшла вясна,
І жыццё надзеяй мералі…
Ты ж стаяла, як магла.

Хто падсек цябе, адзіную?
Самі мы, ды на карню.
Ціхім ценем, добрай весткаю
Навярнісь, цябе прашу.

Агарнулась чорным вэлюмам
Бедна матухна зямля.
Агарнулась, ды не веру я,
Што няма цябе, няма.

Апрануць адзенне белае
Тваім дочкам і сынам.
Ты засталась марай светлаю,
Падарыўшы крылы нам.








* * *
Не дай нам, Божа,
Стаць сляпымі,
Без помачы невартымі на крок.
Не дай нам, Божа,
Стаць глухімі
Адзін к адному незнарок.
Як тонкі  чуцці ў час няспынны,
Як гонка сэрца, не ў папрок.
Якую бездань
Горкай сілы
Мы аддаем за твой урок,
Жыццё…
Мне пошласцю здалася
Твая ўпарта, чэсна моц.
Між волі вечнасцю прыйшлося
Мне дараваць сабе, Гасподзь.
Прабач мне, любы,
Век сутынны,
Прабач каханне,
Горкае маё…
Маўкліва птушка
Мела крылы
І клетку, свет, і пачуццё.
Не дай нам, Божа,
Стаць чужымі,
Адзін к адному
Мертвымі душой.
Застань нам, Божа,
Веры сілу,
Любоў, святло і супакой.








  * * *
Дазвольце вуснамі крануцца
Да срэбра вашых валасоў,
Да зморшчын тонкіх, што імкнуцца
Падкрэсліць прыязнь боскіх слоў.

Я знаю воблік ваш суровы
І горды позірк на жыццё,
І знаю, што для іншых нова,
Для вас не стала б адкрыццём.

Я знаю многа – зрэшты мала.
Дарэмна ўсё ж імкнуся зразумець,
Адкуль жа столькі моцы, Тата?
Адкуль? Чаму? Як можна мець?

Ах, колькі горычы і болю
Стракалась на тваім шляху!-
Агнём нязнанай  дзіўнай волі
Ты не кідаў мяне адну.

Сівы мой рыцар, гэтай долі
Жадаць ні іншым, ні сабе.
Мне не здалося – я дачка героя.
Дазволь на вернасць прысягнуць табе.














* * *

Запытайцесь калісь ў белага поўдзеня,
Ці была на зямлі такая як я…
Ці то шэрая мыш, ці жар-птушка ўсходняя,
Непрыкметная зблізку і такая ж здаля.

Адшукайце мяне ў заблытаным голасе
Жаўруковае песні, што гучыць у начы.
Сярод дзіўнага сплаву жадання і пошласці
Вы шукалі дарма і згадаць не маглі.

Адшукайце мяне, калі хочаце,любыя,
Адшукайце ў сабе – і прыду я сама
 Праз крыніцы жыцця і нябёсы прасторныя,
Праз любоў, што ўчора, і заўтра, і вечна адна.























* * *

Дакрануцца сэрцам да нябёсаў
Я хацела, мілы, толькі не змагла.
На сасмяглых вуснах быццам Бога слёзы
Затрымцелі глуха кропелькі святла.

Гэты дождж упарты - маёй мары смеласць…
Ён не бачыў нават  гора, цемры, зла
І украдаўся слепа праз жыцця бязмежнасць
У душу маю сутэннем сна.

Дакрануцца сэрдцам да раднога сэрца
Я жадала прагна, толькі не змагла.
Я шукала слепа, што табой завецца.
Я шукала неба – толькі дождж знайшла.

Дакраніся ж неба да кахання сэрцам.
Маіх вуснаў смяглых ты не знаў дарма.
На якіх шляхах нам з табой сустрэцца?
Я шукала неба – толькі нас знайшла.


















* * *
- Сыграем партыю ў каханне
Апошні, як і першы раз у жыцці.
На кон паставім не жаданні,
А шлях яким нам да нябёс ісці.
- Зірні да зорак, мой абраны,
Ты бачыш цемру, ў ёй святло.
Які ж далёкі і разладны
Іх воблік. Цэльна – ўсё адно
Не разлучыць дваіх падманам.
- А мы іграем на сабе…
- Якім прагненнем? Якім правам
Мы мучым сэрцы ў горкім зле?
- Зірні да  вечнасці, мой мілы.
Вось ззяюцьтысячы агней…
- І ты мяркуеш – шлях адзіны
Ў іх? Гульня! Давай хутчэй!
Каханая, не будзь наіўнай,
Мы, як і ўсе ў нябыт пайдзём
Праз выбар сэрца палахлівы.
-Усё гульня.. і мы жывём?
Ты кажаш… - Я кажу
- Маўчы! – Маўчу, заўжды маўчу…

І неба цёмнае папрокам
Кідала ў бездань тых дваіх.
Гульня жыцця, ты стала ўрокам,
Размеркай на сваіх й чужых.
Гульня кахання –ход апошні…
І што нам мроіцца з зямлі?
І хто з нас лепшы, і хто горшы?
Мінулае, маўчы, маўчы…
Усё неба зорнае – скарбонка лёсаў.
Дзе ж адшукаць мне тых дваіх?
І ці шукаць? Здаецца проста:
- Прабач мяне. – І ты. – Хадзем. – Пайшлі.


   
 * * *

Вільготны красавік. Дажджы. Дажджы.
Пяшчотная гульня паэтавага смутку.
Вы – ласкі першыя вясны-красы,
Жыцця адлюстраванне, сон у руку.

Як мне забыць далёкія шляхі?
Як мне прабачыць гордасць сваю й чэрствасць?
Ішла к табе. Куды цяпер ісці?
Ізноў дажджы! – Вы сэрца недарэчнасць.

Вільготны красавік – палон маёй вясны.
Табой скаваны і паэт, і вечнасць.
У маёй журбе няма тваёй віны.
Хай вершы – словы, ды словы часам лечаць.























* * *
 
Маўчы, маўчы і слухай музыку сусвету.
Маўчы, калі без сэнсу гаварыць.
Маўчы знутры і слухай споведзь ветру.
Маўчы, душа мая, маўчы.

Маўчы, маўчы і слухай плач здалечы,
Употай ў цішыні пацеху ўкрадзі.
Маўчы. Маўчы. Маўчанне боль вылеча.
Маўклівае жыццё, ты сэрцам гавары.

Каханне ты маё, як сонца залатое…
Маўкліваю была холодная вясна.
У ёй шчасце не маё, як сон, амаль жывое.
Маўчала і маўчу. У маўчанні сэнс знайшла.

Маўчы, маўчы і слухай музыку сусвету.
Маўчы. Маўчы. Нех зоры свецяць нам.
З пачатку да канца табою я сагрэта.
З пачатку да канца маўчання шлях прайшла.


















* * *

Расплаціся за прызванне
Не журбой, але крывёй,
Што разлілась ціхім раннем
Над знявечанай зямлёй.

Неба чыстае барвова,
Як апошні сон вясны.
У ім жыцця жывых аснова,
У ім кахання галасы.

Ах, сляпы вандроўнік, сцішна
Ты жадаў чужой рукі,
Быццам дзёрзаць твая ўвішна –
Шлях да света напрасткі.

Быццам слёзы сэрца лечаць,
Быццам бы сымаюць боль,
Калі часам і калечаць,
То ўспрымаюцца гульней.

Расплаціся перад Богам
Словам шчырае душы.
Тут, паэт, твая дарога,
Ёй да вечнасці ісці.













* * *

Я чую шэпт – душы дыханне.
Праз памяць продкаў пазаві.
Я чую шэпт жыцця – каханне.
Праз цень спакою – не маўчы.

Я чую шэпт. Я чую. Чую
Дрыготкі жах зацяты ў начы.
Я знаю мару не сваю – чужую.
Я чую кветак галасы,

Тых змёрлых, вечнасцю спатканых.
Ты чуеш? Чуеш?! Адкажы!
Глухі з глухой у краіне апантаных.
Сляпая мова, гавары…























* * *

Шэры птах – туманная раніца,
Белых думак тонкі кілім.
Як сумненя навек пазбавіцца?
Марам светлым шлях у вырай.

Птах чырвоны – як сонца першае.
Крылаў вогненных  вострая страта.
Ты, каханне, не ў праўду то знешняе,
То адзінае. Памяць упартая.

Зорны птах – нябёсы начныя.
Горкі подых вясны – адзінота.
Думкі чыстыя, сэрцы пустыя.
Хто сказаў, што шчасце – маркота?

Белы птах – святы легкакрылы,
Казка вечная, прага спаткання.
Белы птах, я твае крылы,
Ты ж жыцця і света вызнанне.


















* * *

Я вольная і ў радасці, і ў смутку,
Я вольная і ў шчасці, і ў тузе.
Мой родны дом, твайго падмурку
Мне не забыць ніколі і нідзе.

Я вольная, крыніцай чыстаю
Ільну да вусн тваіх, жыццё,
Паю цябе сцюдзён празрыстаю
Крышталь душой. Нех пачуццё,

Як крылы лёгкае, нясе да сонца
Маю ўсмешку, сон і боль.
Я птушка вольная, у адбітках зорак
Мне не шукаць начы спакой.

Ты чуеш, любы? Гонка б’ецца
Твая душа ў маёй грудзі.
Балюча стогне бедна сэрца.
Ды ты ідзі. Ідзі. Ідзі.

Ляці адсюль, мой птах свавольны.
Лёс крылы даў табе. Ляці!
Адна ёсць клетка – час няўмольны.
Яго спыніла я. Ляці…













* * *

Белая ружа. Чырвоная кроў.
Крыж, ахінёны празрыстасцю смутку.
Схілім у пакоры прад Богам галоў,
Душы складзём на веліч падмурку.

Пётра – скала. Праз веліч гадоў
Храм пабудуецца светлы і чысты.
Божа мой, Божа, куды ты пайшоў
З сэрцаў людскіх да дзвярэй, што закрыты!

Божа мой, Божа, вярніся ізноў
Белаю ружай у ручках малечы.
Ты заплаціў крывёю за боль,
Святлом за цемру, быццем за вечнасць.

Белая ружа. Чырвоная кроў.
Велікі чацвер – святая вячэра.
Хлеб і віно. З Табой мы адно:
Слова і соль, лекі і лекар.


















* * *

Барвовыя сэрцы. Зламаныя лёсы.
Адбітак надзеі ў вачах. Адзінота.
Блакітнае неба. Ружовыя сонцы.
Нам трэба немнога: ні ўдзячнасць, ні помста.

Кляновае лісце – рамантыка слова.
Сівыя галовы. Ах, часу няспыннасць!
Падманныя чуцці. Чаму гэтак проста?
Нязгаснага сэнсу пустая нялітасць.

Ах, срэбныя ночы!: Крывавыя лёсы.
З нябытам сатканая божая міласць.
Апошнія птушкі. Адзіныя цноты.
Барвовыя сэрцы, вы веку надрыўнасць..























* * *

    ДЗЯКУЙ

Дзякуй за кожны дзень,
Дзякуй за кожны верш,
Дзякуй за кожны ўздых,
Дзякуй, мой Божа, дзякуй.
За незламаны крыж
І за дзіцячы смех
Дзякуй, вялікі дзякуй.
Дзякуй за сонца і дождж,
І за вясны разліў,
Што над маёй зямлёй
Марай лунае ціха.
Дзякуй за зоры і ноч,
За ўрадлівасць ніў.
Словам  старых бацькоў
Дзякуй, вялікі дзякуй.
Дзякуй табе, жыццё,
Дзякуй за ўсё, што даеш:
Гора, каханне і радасць.
Дзякуй табе, жыццё,
Дзякуй за кожны міг.
Дзякуй Табе за Цябе,
Дзякуй, мой Божа, дзякуй.














* * *
Jesus fatum
Як шматлюдна – не цалуй мяне.
Як шматлюдна – май стрыманне.
Бедны хлопчык, сорам, сорам мне.
Што заўгодна – гэта не каханне.

Як шматлюдна. Горыч і туга.
Як шматлюдна, любы, мілы.
Пустаквеццем ў сэрцы адцвіла,
Знікла з памяці тваёй, адзіны.

Як шматлюдна. Смог і гарады.
Зноў бясконцыя пустэльныя дарогі.
Як шматлюдна сёння, праз гады…
Як шматлюдна – адзінока, людзі. Людзі!

Тут шматлюдна – не цалуй мяне.
Тут шматлюдна, май стрыманне.
Бедны, бедны, не шукай дармы
Ні мяне, ні тое, што завуць каханнем.

















* * *
Веснавыя гнёзды.
     Белыя аблокі.
Дрэнна, што не ў гэтым
Бачаць сэнс глыбокі.
Цяжка, што не ў гэтым,
Свет, ты чуеш любасць.
Праз адлюстраванні
Слодыч ды распуснасць.
Колькі, колькі болю –
Разарваны сем’і.
Мы жадалі многа,
Столькі ж не паспелі.
Ты, жыццё ліхое,
Горка, пуста дзеешся.
Зверху залатое…
Зрэшты куды дзенешся?
Люд мой, люд нястачны!
Веснавыя слёзы.
Каму гора бачна?
Мой народ бязгнёздны.
Белыя аблокі.
Чыстае насенне.
Мы жадалі многа.
Многа не паспелі.














* * *

Скрыўлёны свет –
Праўдзівае люстэрка.
Душа мая,
Адкуль такая ты?
Нязграбны жарт –
Нябачны ціхі сведка.
Ах, сэрца дзіўнае,
Маўчы, маўчы!
Ды не суняць цябе,
Мо праўду кажуць людзі.
Празрыстая і чыстая туга.
Не знаю я, што з намі
Заўтра будзе,
Не плачу, гэта так – вада.
Скрыўлёная душа,
Ты свет застань праўдзівым.
Зламанае люстэрка,
Крылы ў вышыні – дарунак.
Дык дайце, дайце ж
Сэрцу быць шчаслівым!
Дазвольце шклом не стаць,
А чалавекам быць.















 * * *

Пацалуй мяне, дождж,
Дакраніся цнатліва
Маіх вуснаў і шчок,
І душы палахліва.
Пацалуй ў забыцці,
Каб не памятаць раннем
Усе начныя шляхі
І чужыя вызванні.
Пацалуй мяне, дождж,
Цень нябеснага свету.
Я не знаю, дзе горш:
Пад парывамі ветру,
Ці ў грымотнай тузе
Неспазнанага шчасця.
Я шукала цябе
І сур’ёзна, і ў жарце.
Я шукала цябе,
Сэрца плач мой адзіны.
Пацалуй мяне, дождж,
Ціха, мякка, цнатліва.

















* * *

Пашкадуй мяне, пашкадуй.
Я стамілася быць адзінокай.
Пашкадуй мяне, пашкадуй,
Атулі святлом зоркі далёкай.

Цемра горкая. Свет апантаны.
Ты стаміўся ў яго мітусні.
Абдымі мяне ціха, аддана,
Да грудзей сваіх прытулі.

Я тваю супакою трывогу,
Горыч, боль адыму ад цябе.
Адбяры ад мяне адзіноту.
Забяры, забяры мяне!

Я не плачу. То толькі здалося.
Мой дзівосны, глядзі ў далячынь.
Бачыш неба крывёю зайшлося –
То пачатак быцця, не спачын.

Адбяры ад мяне адзіноту,
Я прашу, так прашу цябе.
Мо стрымаю каханнем самоту.
Пашкадуй, пашкадуй сябе.













* * *

Плача неба “люблю…”,
Горка-соладка плача.
Плача сэрца “ люблю” –
Не магло быць іначай.
Ты, зямля, ужо не лёд –
Чорна-бурая паша.
Сонца промні як мёд
Твае раны залашча.
Ах, святая мая,
Табе неба вызнаннем.
Прабудзісь ада сна,
Стань жывым навяртаннем.
У тваіх дочак, сыноў
Сіня-шэрыя вочы.
З іх крыніцай любоў,
Як з глыбінь зорнай ночы.
Я малюсь за цябе
 І звячора, і раннем
Ціхім плачам нябёс
І адзіным каханнем.
Плача неба “ люблю…”,
Ціха-соладка плача,
Плача сэрца “ люблю…”,
 І не будзе іначай.













* * *

Хто сказаў табе,
Што я не кахала?
Хто сказаў табе,
Што цяпер не люблю?
Ля дзвярэй тваіх
Ціхім ценем стаяла,
Ля дзвярэй тваіх
Усё жыццё стаю.
Не прашу адчыніць,
Ні гукаю, ні клічу,
Не прашу зразумець,
Што не знаю сама.
Хто сказаў табе
Пра адзіную стрэчу?
Хто сказаў табе:
Не яна, не яна?
Палымяны ўспамін -
Разламаныя ночы.
Хто сказаў табе,
Што такой і няма?
Адчыні мне душу
І дзіцячыя вочы,
Падзівіся да зор…
Гэта я, проста я.


   
   
 








* * *

Цяпло, ты кінула мой дом,
А мне так холадна да болю.
Сцюдзёны вецер за вакном
Уздымае вецце, горка стогне.

Цяпло, ты сэрца кінула маё
І паляцела да людзей на волю.
Сагрэй другіх, няхай святло
Ім свеціць зорнай, боскай доллю.

Сагрэй другіх, застань агонь,
А я душой яго забачу
Здалёк, праз цемры абалонь,
Бо знаю, не змагу іначай.

Сагрэй другіх, мой дух празрысты,
Сагрэй любоў. Яна адна
Пустыню ў сад Эдэм квяцісты
Ператварыць са сноў магла.

Цяпло, ты кінула мяне,
Распесціўшы жыццё сабою.
Ах, адзінокае, сагрэй сябе.
Цяпер і назаўсёды я з табою.













* * *
Паэтам жыцця

З краіны дурняў і герояў
Нястачны, змучаны народ.
Усё жыццё як на далоні.
Хто б зразумець вас толькі мог?

Ах, геніі, на розум хворыя!
Душэўнай клеткі ціхі гнёт
Вас не турбуе болей. Гордыя,
Вы птушак бачылі палёт.

Турма турмой. Кайданы мройныя.
Вы вершы кволыя жыцця,
У маўклівай вечнасці найдзёныя,
Вярнулі ў сэрцы з забыцця.

Галовы светлыя і душы чыстыя…
Якой надзеяй гэтак жыць?!
І вочы як вясна празрыстыя,
І ўсмешкі зломныя ад думкі “быць”.

Куды ідзеце, апантаныя?
Якімі днямі і к каму?
Анёлы-д’яблы непазнаныя,
Як сведкі на чужым шляху.

Так крок за крокам бездань сцелецца
І вас люляе над сабой,
Вы ж з вераю, што нешта  зменіце,
Увесь свет вядзеце за сабой.







* * *

Нясі цяпло ў сэрцы людзям,
У змроку душы асвяці.
Другога шанецу не будзе
Сябе для існасці знайсці.

Нясі цяпло да сэрцаў хворых,
Да душ цярністых і глухіх.
Нясі цяпер, бо будзе позна,
Нясі сябе другім, нясі.

Гары святлом, гары, не гасні
У пячорах горычы людской.
Гары праз цемру зоркай яснай,
Гары, гары, мая любоў!.

Нясі сябе да кроплі людзям.
Нясі сябе, праз боль нясі.
Другога шляху ўжо не будзе,
Другога лёсу не прайсці.


















* * *

Двойчы ў адну
Рэчку не ўвайсці.
Двойчы не спытаць
Адну і тую ж радасць.
Двойчы не любіць
Аднолькава ў жыцці.
Двойчы не адчуць
Душою сталасць.
Двойчы не прыняць
Цябе, мая краса,
Атуліць цяплом
І чуць, як сэрца б’ецца.
Двойчы не гарэць
Той зорцы, што адна,
Быццам птушка вольная,
У нябессі ўецца.
Двойчы не ўпасць
Да трвў тваіх, зямля.
Двойчы мне не плакаць
Горкаю расою,
Чыстаю крыніцай
Боскага святла
Не прыйсці к табе,
Застаўшыся сабою.













* * *

Нябачны крыж
Мяне бароніць,
Нязгаснай свечкай
У душы гарыць.
І сэрца крыламі
Анёл ахоўнік
Туляе ціха.
Нех баліць.
Калі баліць –
То значыць б’ецца.
Калі баліць –
То значыць і жыве.
Ах, бедна, бедна
Чалавеча сэрца!
“ За што?”
Пытае і нясе
Ў сабе зарад
Магутнай, дзіўнай сілы,
У сабе ўвесь боль
Здранцвелае зямлі.
Скажы, які ўжо
Шлях павінны
Прайсці нарэшт
Забытыя сыны?
Люблю цябе,
Мая Радзіма.
Люблю цябе,
Маё жыццё.
Люблю цябе,
Мой крыж адзіны.
Люблю цябе,
Мая любоў.





 
* * *

Кветка гваздзікі.
Забытая пустынь.
Кветка агню –
Нечых словаў працяг,
Што сарваўся ў нябыт
Са знявечаных вуснаў,
Не згарэў, а застыў,
Дзіўных колераў узмах.
Не шкадуй сваіх сілаў,
Ірвіся на волю
Са засценкаў глухіх,
Замаркочаны птах,
З ледзянога і вострага,
Горкага болю
На шырокі, глыбокі
Блакітны абсяг.
Мая кветка агню,
Ты не попелам веешся.
Мая кветка жыцця,
Стромкай свечкай гарыш.
Мая доля каханая,
Куды ты падзенешся?
Шэрым воўкам у лес
Ад мяне не збяжыш.
Гваздзіковая кветка –
Роспач надрыўная,
Быццам сэрца забытага
Стылая кроў.
Гваздзіковая кветка,
Таемная, дзікая,
Гэтым светам нязнаная
Бога любоў.





 
* * *

Алеі каштанаў –
Паходні жыцця,
Прагненне спаткання
З рамантыка скрыпкай.
- Цябе я не бачыла,
Чула здаля.
Ах, геній упарты,
Заўзяты, нястрымны…
- Я буду іграць
Для цябе, для адной…
Смычком не па струнах,
А лёсам па венах.
І будзе спяваць
Мая гордая кроў
Вясне, не сумётам,
Бурану і ветрам.
Углядзіся да сонца –
Разбіта яно,
Бы сэрцы людзей,
Што ўзіраюцца слепа
Ў спатнелае, светам
Забытае шкло,
Як быццам той свет
Есць адломак ад неба.
Паходні каштанаў,
Глядзі, як узялісь.
- Паходні каштанаў?
Не, гэта не нова.
Дв толькі яны
Надта к сэрцу прыйшлісь.
Свяціце, свяціце,
Жыўлення аснова!
Ты будзеш вялікі,
Я стану другой,
Каханы, любімы,
Стамлёны выгнаннік.
Алеяй каштанаў
Іду я ізноў,
Паходню жыцця
Запаліўшы каханнем.



 
* * *

Люблю глядзець,
Як спіш ты ціха,
Як лашчыць промень
Вусн тваіх.
Ты ж зводзіш бровы:
“Што за ліха?”
“Ды не, нічога.
Спі ж ты, спі.”
Люблю глядзець
Да шчок наіўных,
Да гушчы
Чорных валасоў.
Стаміўся пэўна –
То не дзіва.
Люблю маўчаць –
Не трэба слоў.
Люблю трымаць
Далонь у далоні.
Люблю любіць.
- Ты што? Усур’ёз?
- Кінь казытаць!
Пачварны злодзей!
Кінь казытаць
Мяне да слёз!














 
* * *

Ціхі вечар.
Маладзік рабрысты.
Ціхі вечар –
Ціхая туга.
На руках вурчыць
Ціхі кот Мурыска.
За вакном ляцяць
Згурты варання.
Ціхі вечар.
Змоўклая шпакоўня.
Ціхі вечар.
Мама тут жыла.
Фотакартка шэрая
Ў рамніку кляновым
Сьрод люстэрак цёмных
Кветкай зацвіла.
Попел бела-чорны
Склаўся ў твара рысы
І пакінуў у сэрцы
Незабыўны след.
Ціхі вечар.
Маладзік рабрысты.
Я вярнулась, мама,
У твой нязгасны свет.













 
* * *

Жоўтыя зоры –
Зоры растання
Ціха спусцілісь
З нябёс на зямлю.
Маці Радзіма –
Месца спаткання,
Дзе я кажу табе
Шчыра люблю.
Жоўтае квецце –
Пушыстыя мары.
Тонкі сцябліны
Да долу гарнуць.
Тут цябе, шчасце,
Навекі спазнала,
Тут майму сэрцу
Навек не заснуць.
Жоўтыя зоры –
Кветкі малітвы,
Спасу нязнаная
Светлая высь.
Жоўтыя яблыкі.
Віліі плыні.
Добрае сэрца,
К майму адгукнісь.













 
* * *

О одиночество! Горька твоя услада.
О музыка души, тебя ли мне забыть?
Здесь жизнь моя. И что другое надо?
Ты смерть мою в бессмертье обратишь.

Любовь моя, в тебя одну я верю.
Любовь моя, тебе ль меня простить?
Любовь моя – доверье в недоверье.
Как  правду от хулы мне точно отличить?

О одинокий путь, мне терний твой понятен.
Я знаю все в тебе и суть тобой живу,
И выбор был за мной. Несчастьем он приятен,
А счастьем для него - весь мир перевернуть.


Любимый мой, иди, иди другой дорогой.
Любимый мой, иди. Я ж буду вечно ждать
Весталкой у богов, ступенью у порога.
Мне боль души покоем не унять.

О вечный свет, легка твоя лампада.
О вечный Бог. Тебе ль меня простить?
Люблю, люблю – другого мне не надо.
Люблю, люблю… Тебя ли мне забыть?





 


. 




 

* * *

О мир безумных одиночек!
Ты бег на месте чрез года.
Когда, скажи, поставить точку
В бессмысльи этом? – Никогда.

Я все хочу начать сначала.
Я все хочу, но как начать?
Ты, жизнь, корабль без причала,
Загадка. Мне ли разгадать?

Ты как уснувшая принцесса
Внутри меня, как в замке из песка.
Куда, скажите, боли деться?
Начать опять, начать с нуля.

О время путь обманчиво-игривый,
Тебя не в силах я унять.
Огонь души – ты лёд застылый.
Тебя ль мне горем исчерпать?

Да, я хочу начать сначала.
Да, я хочу и я начну!
За то, чего нам было мало.
За то, что, жизнь, тебя люблю.








 




 
* * *

О синеокая печаль
И кудри солнца золотые…
Любовь моя,
Ты боль моя,
Тоска и радость, и унынье.
О синеокая печаль,
Ты греза верного поэта.
Вглядись, родная,
В сердца даль.
Тобой судьба моя задета.
О синеокая мечта!
Кто даст тобою насладиться?
Любовь моя,
Ты боль моя.
Не в этом мире нам проститься.
Печаль моя,
Тоска моя,
Строкой бессмертною согрета.
Любимый мой,
Люблю тебя,
 Люблю навеки без ответа.
















 
* * *
Нельга пісаць вершы пра цыаністы калій
Без ведання хіміі
Миндальный вкус у поцелуя,
Да я не ела миндаля.
Тебя я знала, не мечту пустую.
Тебя я знала и гнала.

Миндальный вкус и голос терпкий.
Миндальный вкус – весна ушла.
Осенний взмах седого пепла.
Прощай. Прощай, моя звезда.

Свети иным зимой холодной,
Согрей других, любовь моя.
Так видно Богу и судьбе угодно.
Прости. Забудь. Прости меня.

Года, года потрачены впустую.
Года, года миндального  тепла.
Тебя не знала, жизнь родную,
А если б знала – не гнала.


















 
* * *

Давай построим замок из песка,
И будет он под облаками.
Мечта, мечта, далекая моя!
Ты храм любви, ты будешь с нами.

Как хрупки стены и  фасад,
И крыша – небо с голубями.
Их крылья ветер унесет назад,
А нас укроет градом и дождями.

Наш замок, где ты? Что ты есть?
Песок. Песок. Обрывки лета.
Песчинок словно звезд не счесть.
А я, мечта, тобой согрета.

Я знаю, блажь, не можешь долгой быть.
Я знаю, знаю…ничего не знаю,
Но замок из песка не в силах раздавить
Ни гордость, ни тоска, ни времени цунами.

Не потому, что сказка – это свет,
Не потому, что я в нее бездумно верю.
Но потому, что весь ответ:
В том, что любовь равна доверью.













 
* * *

Глаза янтарные как солнце
В потоке радостных огней,
Вас  не теряла. И  вернется
Любовь моя. Иди ж скорей.
Ты очень добрый, нежный, милый.
С тобой печали позади.
Молитву в сад души оливный
Лучом вплетаю. Приходи.

Любовь Христа, всего ты краше
Зажгутся в памяти глаза.
Янтарь небес
Смотри в глаза мне долго, милый.
В них отражение меня.
Янтарна песнь сердец пустынных.
Янтарный принц, люблю тебя.

Глаза янтарные как солнце,
Глаза добра мне не забыть.
Горит любовь, горит как солнце.
Я не могу Вас не любить.
















 
* * *

Здесь как Мадонна грешница святая.
Вторая  я вот тут, на полотне.
Я не любуюсь и не презираю.
Ее черты родные мне.

Пустая маска, вечная гримаса…
Иль может суть единая моя?
Любимый мой, забудь о красках –
Бесцветен мир  в бессмысльи сна.

Ты все один, моя отрада.
Как одиноко, больно мне!
Ночной покой тебе награда.
Ночной покой - безумье мне.

Пиши сиянье - пусть Мадонна.
Я буду той, кем хочешь ты.
Я буду старой, буду новой.
Пиши скорей меня, пиши.

В оковах света и немого слова
Уйду лишь я – останется она.
Люби ее – она достойна…
Нет, не ее! Люби меня!

Родную, теплую, твою, живую!
Не куклу, манекен! Меня! Меня!
Святую, грешную, безумную такую…
Люби меня, как я тебя.

Мой бедный мастер, одинокий странник.
Мой бедный друг, учитель мой,
Ты не судьбы, ты вечности избранник.
Да, я ушла, но ты пошел за мной.




 
* * *

Назови меня любимой,
Даже если я не я.
Стану ангелом невинным,
Светом неба для тебя.

Стану жизнью, стану песней,
Родником святой воды,
Стану птицей. Даже если
Нет причины – назови.

Назови меня голубкой,
Легкокрылым мотыльком.
Прилечу к тебе на руки,
 И не важно как потом.

Назовешь, быть может, стервой,
Даже если я есть я,
Содержанкой неумелой…
Только это ерунда.

Хоть и правда, суть едина –
Все слова, одни слова,
Верь мне, буду я любимой,
Мой любимый для тебя.













 

* * *

Музыка слез.
Музыка неба.
Это все дождь.
Был он и не был.

Легкий намек
Глубокого чувства
Словно упрек –
Сердцу так пусто.

Это все дождь:
Слезы и радость.
Ты не придешь…
Жалость есть жалость.

Ты не придешь,
Не будет ответа.
Льет тихо дождь,
Льет беспросветно.

Я отварю
Двери рассвету.
Просто уйду –
Солнца здесь нету –

В музыку слез,
В музыку неба.
Это все дождь.
Был ты и не был.









 
* * *

Капли дождя.
Стук по стеклу.
Бабочка светлая
Крыльями машет.
Мир стал другой.
Я больше не лгу.
День наступил –
 Я вернулась как раньше.

Капли дождя –
Песня любви.
Первый,  последний
Родные аккорды.
Каплей дождя
В плену пустоты
Сердце не стыло,
Но ринулось дальше.

Капли дождя –
Шепот судьбы.
Бабочки светлой
Нет в мире краше.
Я убежала
За грань темноты.
С новым рассветом
Я стала старше.
















* * *

Крайняя точка.
Конец октября.
Листьев уставших
Вальс в междулунье.
Нас позабыли
В слове «нельзя».
Нас позабыли,
Нас не вернули.

Крайняя точка.
Дождь и гроза.
Град на асфальте.
В жемчужные кольца
Нас заковало
Слово «нельзя».
Совесть сковала
В холодные прутья.

Точка последняя,
Знаю, была
Точкой начала,
Точкой отсчета.
Мы зазевались –
Она не ждала.
Крайняя точка.
Последняя точка.











* * *

Мой Боже,
Обагренный кровью,
Поднятый к небесам
На дереве креста!
Мой Боже,
Мне ль твоей любовью
Лечить других
Распятые сердца?

Я грешная,
Мой Бог.
В мне нету силы.
Я слабая,
Как сорная, ненужная трава.
 Хоть нет во мне корней,
И мне тепло постыло.
Как ад страшна,
А ты зовешь меня.

Тебя ль понять?
Тебя ль умом измерить?
Смотрюсь в себя
И вижу вновь Тебя,
Стенанья, кровь,
И смерть, и воскресенье.
Спасибо, Бог,
Что ты призвал меня.










* * *

К чему хранить увядшие цветы?
К чему бередить сгинувшие чувства?
К чему искать пустых надежд пути?
К чему? Откуда, жизнь, откуда?

Мне быть другой, не той, что есть теперь.
Весной твоей, не горькою зимою.
К чему искать вновь прошлого потерь?
К чему? Откуда, жизнь, откуда?

Заснувший мир погасших лепестков
Сжимать в ладонь и вновь бежать куда-то.
Откуда и куда бежишь? Постой! Постой!
Ты потеряла что-то! Эй! Вернись обратно!

Я не вернусь ни в завтра, ни в вчера.
Сегодня есть. Сегодня, лишь сегодня.
Такую непростую, жизнь, люблю тебя
Вчера, и завтра, и сегодня.


















* * *

Напоите меня, родники,
Родники слез небесных, беззвучных.
Исцелите меня от тоски,
Излечите, бездушьем не мучьте.

Я забыла про прозу стихов.
Я у Бога молила пощады.
Только видно, судебных оков
Разорвать для спасения мало.

Томной песнею льется слеза.
Родники мои, ласка невнятная.
Посреди тишины вдруг гроза,
Боль внутри как любовь непонятная.

По губам снова хлещет вода.
Напоите меня, напоите…
Правда жизни, тобою пьяна.
Родники, мое сердце спасите!


















* * *

Дрожи мгновеньем –
Дни лукавы.
Дрожи собой
Не для себя.
Посланцы жизни
Были правы:
Не для себя,
А за себя.

Дрожи сем днем,
Как вечным чудом.
Дрожи и в радость,
И в беде.
Почем нам знать:
Последним будет,
Иль первым днем
В твоей судьбе?

Дрожи собой,
Но если надо –
Себя не бойся
Потерять.
Дрожи другим.
Се есть награда
И жизни нашей
Благодать.











* * *

Простите друг другу. Простите.
Простите себе и судьбе.
Пред Богом всем людям простите.
Простите, простите себе.

Простите без лжи и без фальши.
Простите всегда и везде.
Простите, простите как мне.

Простите звездам и восходам,
Святой и порочной земле,
И тленному праху, и первому всходу.
Простите, простите себе.

Простите, простите, простите –
Прощенными будьте вовек.
Ни света, ни тьмы не судите.
В прощении жизни завет.


















* * *


Одна. Одна. Опять одна.
Пустая жизнь. Ненужные слова.
Одна в плену ни зла и ни добра.
Одна в себе, всегда одна.

Как мотылек слаба, легка.
Среди толпы одна, одна.
Как греза вечно далека
С тобой, в тебе одна, одна.

Мечтой не тронута звезда –
Былое счастье и беда.
Весь путь с тобой она прошла
И в лету канула одна.

Одна. Одна. Опять одна.
Чужая жизнь. Бездушная молва.
Свободы вечностью была
Одна она. Одна. Одна.

















* * *

Закованная в память полотна,
В туманных красках, лессировках
Стоишь печально-гордая моя
Судьба. Обновку за обновкой
Сменяла жизнь, но ты была
И есть себе всегда верна,
Судьба моя, завидная моя.
Перчаток черных тонки кружева
Застыли мягко на усталом теле.
Неделю за неделей я была
Твоею, рок, завидною моделью.
Дерзай, дружок, ведь птица не проста –
Голубка белая, хоть черны крылья.
Обожжена тобой душа моя,
Воспета в небесах твоим уныньем.
Лечу к тебе, лечу через века,
Лечу сквозь памяти туманы.
Мечта горящая седого полотна,
Я плен презрела, как обманы.


















* * *

Свечу тебе всегда,
Хоть видно, что сгораю,
Земля моя одна,
Другой такой не знаю.

Свечу тебе везде
Зарей тепла неяркой.
Свечу. Свечу. Свечу
Не в стыд и не украдкой.

Люблю тебя, земля,
Твои златые всходы,
Ласкающие взгляд
Не для чужой угоды.

Люблю тебя, мой прах,
Ты был когда-то телом,
И белых крыльев взмах,
Полет мечты несмелой.

Свечу тебе, земля,
Негаснущей звездою.
Пускай сгорю дотла,
Но воскрешусь тобою.













* * *

Страна слез.
Страна дождей,
Как люблю я тебя.
Страна грез
И безвестных теней,
Как ценю я тебя.
Дождь. Дождь –
Дом мой родной
Навеки теперь.
Дождь. Дождь.
Стаи водных огней.
Дождь. Дождь.
Дом мой родной
В стране слез,
Стране дождей.
Где-то есть ты,
Есть и теперь.
Дождь. Дождь.


 
















* * *

Я прошу, образумьтесь.
Я прошу, так прошу.
Облеките кинжалы
В ножны.
Горечь дерзкая
Тянет ко дну.
С ней ни быть
И ни петь невозможно.

Я прошу, образумьтесь,
Уймите сердца.
Облеките кинжалы
В ножны.
Мир да будет
И сгинет война.
Наша жизнь,
Как любовь безоружна.




















* * *

Кимвал звучащий,
Звенящая медь,
Сила пустая,
Ничтожная толика.
Мир без любви –
Такой тоже есть.
В нем правит смерть,
В нем жизнь на осколки
Порвана вся.
В ней боли не счесть.
Жизнь словно сон,
Кошмарного  толка.
Мир без любви –
Такой тоже есть.
Мир без любви –
Безумство и только.





















* * *

Девушка, глядящая на звезды,
Вечная как верности звезда,
Поздно ты пришла – взошло уж солнце.
Поздно ты пришла, пришла одна.

В памяти твоей метель плясала,
В памяти твоей она жила.
Только для любви, как видно, мало,
Мало быть одной, звезда моя.

Девушка, гляди, гляди на небо.
Милая, гляди, взошла звезда.
Выдумкою был, а может, не был
Принц твоей мечты. Да только он не я.







 








 


 




* * *

Когда мне было одиноко,
Когда метель вела мне песнь,
Я знал одно, что там далёко
Земля моя родная есть.

Земля, забытая веками,
Земля, холодных лживых игр
Не знавшая, моя святая,
Тобой прощался целый мир.

Земля моя, дарованная Богом,
Ты мать моя, чья ласка и душа,
Спасли меня от верного позора.
Земля моя. Земля моя.

К тебе вернулся птах усталый,
К тебе вернулся. Крылья мне
Не время – гордость ощипала,
Но я пришел, пришел к тебе.

Пришел  к тебе , родному крову.
Пускай прощался и навек,
Земля моя! Меня основа…
Се ныне сын твой – человек.













* * *

Звездные луга.
Гнедая ласточка.
Гнет хлеба в стога
Ветер завывалочка.
Малый пастушок,
Братец мой игривый,
Дует вновь в рожок
Свой мотив любимый.
Вечер наступил,
Догорает солнце.
Повод дед пустил –
Мой Дракон несется.
Ласка! Ласка! Ласточка!
Огневая бестия!
Ласка! Ласка! Ласточка!
Как с тобою весело!
На тебе верхом
Целый мир объеду.
Нам с тобой вдвоем
Море по колено.
Звездные луга.
Мать землица росная.
Жизни берега.
Все так мило, просто.













* * *


Тишь и вечера.
Шепот трав покосных.
Вильи берега.
Камыши в полроста.
Золото песка.
Плеск воды пугливой.
“Зорька, Зоренька!” –
В воздухе застыло.
Ты моя земля,
Мамино дыханье.
Я пришла не зря,
В нем мое призванье.
Я тобой живу,
Вечер грустно-ясный.
Память о тебе,
Как любовь прекрасна.
У моей души
Аистовы крылья.
О тебе пишу
В радость и в унынье.
















* * *
Маме

Я спрошу у памяти,
Какою ты была.
Я спрошу у времени,
Отчего ушла.
Фея моя ясная,
Чистая как свет,
Навсегда прекрасная,
Кто мне даст ответ?
Мама. Мама. Мамочка…
В сон и на яву
В разноцветных рамочках
Солнце, я не лгу.
Солнце. Солнце. Солнышко…
Звездочка моя,
Я как хлеба зернышко
К небу проросла.
Знаю, знаю, милая,
Ты была со мной
Птицей легкокрылою,
Верною мечтой.
















* * *

Если ты одинок –
Мир так грозен, неясен.
От него ты далек,
Для себя ты опасен.

Если ты одинок –
Тебе некуда деться.
Совесть, честный пророк,
Ранит в самое сердце.

Если ты одинок,
Если нет в тебе силы,
Значит в небе полет
Ты не видишь, унылый.

Значит слеп для мечты,
Значит глух для желанья,
И для жизни пусты
Даже разума тайны.

Если ты одинок,
Клеткой черной томишься,
Ты сам ключ. Так вперед!
Ты не червь, ты же птица!













* * *

Мне приснилось утро.
Ветер облака,
Как обрывки пуха,
Нес издалека.
Поцелуем нежным
Ко щеке припал.
Дождевой слезою
Мне в глаза упал.
Здравствуй! Здравствуй, утро!
Ты – начало дня.
Здравствуй, как подруга
Я приму тебя.
Хлеб да соль с порога
Сразу предложу.
Утро, будешь чаю?
Я тебе налью.
Поболтай маленько,
Утречко со мной.
Свою тайну, утро,
Мне одной открой.
Только видно тайны,
Утро, в тебе нет.
Что ж. Пока, родное,
Дню предай привет.













* * *

Кап-кап с крыши.
Просто кап-кап.
За шкафом
Скребутся мыши:
Только драп-драп.

Я прошу вас
Тише-тише.
Мои дети спят.
Дождик льется с крыши
Просто кап-кап.

За стеною слышен
Чей-то храп-храп.
Сон почти что вышел –
Дед да баба спят.

Я живу здесь рядом,
В той печной трубе.
Всю я шерсть измазал
В древесной золе.

Все кричат мне:
Тиша! Тиша!
А я все урчу.
Дождик каплет с крыши,
А я спать хочу.










* * *
 Божьей Матери

Любить, как ты любила,
И видеть мир, как ты.
Я, мама, не забыла
Своей души мечты.

Дышать, как ты дышала,
И быть, как ты была.
Я заблудилась, мама,
Но ты меня нашла.

Среди зимы холодной
И ночи темной зла
 К тебе я словно к солнцу
Звездою проросла.

Росой меня поила,
От ветра берегла.
Я, мама, не забыла
Заветных снов слова:

Любить, как ты любила,
И быть, как ты была.
Я твою тайну мира
Для жизни сберегла.













* * *

Прорастает к небу
Тонкий стебелек.
На его вершине
Рдеет огонек.
То не солнца лучик,
То сам Бог
Свою каплю крови
Для людей сберег.
И звездою капля
Мне осветит путь.
Прорасту ль я к свету?
Может как-нибудь…
Через терний леса,
Через время бег,
Чрез красивый почерк
Не своих побед.
Здравствуй!
Здравствуй, солнце!
Здравствуй!
Здравствуй, свет!
Коль на все вопросы
Жизнь дает ответ.















* * *

Бьется, бьется
Лучик сонца,
Словно птичка в клетке.
В белом тюле
Он смеется,
Думает, что в сетке.
Прорывается на волю
И летит все дальше
По карнизам, по обоям,
Люстру зажигая.
“ Эй! Вставайте, лежебоки!”-
Луч грохочет в ухо,
И на все мои упреки
Он оглох как будто.
Подношу я руку к уху,
Глазки закрываю,
Ну а он мне: “С добрым утром!”,
Все он понимает.
И летит, летит луч снова,
Как перо под ветер.
Лучик, стой! Ведь я готова,
Полетели вместе.