Шпітальная хроніка
Глава 6.
Чырвоная мытня
Прайшоў абыход - як экспрэс па дарозе,
На рукі прапісан асабісты маршрут.
Нас лечаць, каб больш не трымаць у трывозе,
Каб хутка пакінуць бальнічны свой кут.
На пост да сястры - за сваім настаўленнем,
Дзе, параяць, суцешку знайдуць.
Каб дзень даў і целу, і духу збаўленне,
І светлыя мары хай ў розум прыйдуць.
У працэдурны заскочыў "навачок",
Дзе ў гурбу лабарантаў сабраўся гурток.
Прыціхлы і хмуры стаяў там народ,
Бак-аналіз здаваў - як за даўні аброк.
Зайшоў я ў пакой - у той свет бязгучны,
Дзе кроў бралі з вены - як дзіўны абрад.
Укол той іголкі для ўсіх нас балючы,
Ды страх знік адразу, як знік бы разрад.
У тлуме там клеткі, нібы тыя транзіты,
У шкло неахвотна ножкай упіраліся.
Ля мікраскопаў - "агенты ад мытні" -
Кантрабандныя вірусы выгнаць стараліся.
Мінск,
Жнівень 2025 г.
Алесь Гарбар
Працяг будзе...
Шпитальная хроника. Глава 6. Таможня
© Copyright: Александр Гарбар 2, 2026
Свидетельство о публикации №126040808183
Свидетельство о публикации №126040808183
Рецензии