Беларускiя узоры

Ніткай чырвонай на белай тканіне,
Быццам крывёю, што ў жылах пульсуе,
Продкаў далёкіх пасланне ідзе,
Сэрца Радзімы на ёй намалюю.
Сонца і зоркі, і жыта калоссе,
Сімвал сям'і, што трымаецца моцна.
Гэта не проста спляценне ўзору –
Гэта наш код, старажытны і просты.

Беларускія ўзоры –
Нібы зорныя прасторы,
Што на ручніках і строях
Расквітнелі для настрою.
У іх сіла роднай глебы,
Таямніцы зор і неба,
Нашы думы і надзеі –
Ўсё, што сэрцайка сагрэе.

На ручніку, што прыняў першы хлеб,
І на кашулі, што бацька насіў,
Кожны шывок - ад дзядоў запавет,
Голас вякоў, што да нас даляцеў.
Ромбы і крыжыкі, хвалі ракі,
Птушкі, што ў вырай ляцяць над зямлёй.
Гэтыя знакі – не проста значкі,
Гэта размова з мінулай парой.

Беларускія ўзоры –
Нібы зорныя прасторы,
Што на ручніках і строях
Расквітнелі для настрою.
У іх сіла роднай глебы,
Таямніцы зор і неба,
Нашы думы і надзеі –
Ўсё, што сэрцайка сагрэе.

Маці вучыла дачку вышываць,
Каб абярэг бараніў ад бяды,
Каб навучылася шчасце ствараць
І заплятаць яго ў лёс назаўжды.
Кожны ўзор – гэта быццам малітва,
Шчырае слова без лішніх прыкрас.
Гэта народа адвечная бітва
За сваю долю, за памяць, за час.

Беларускія ўзоры –
Нібы зорныя прасторы,
Што на ручніках і строях
Расквітнелі для настрою.
У іх сіла роднай глебы,
Таямніцы зор і неба,
Нашы думы і надзеі –
Ўсё, што сэрцайка сагрэе.

Ляжа на стол абрус белы, як снег,
А па краях – васількоў карагод.
Гэта наш скарб, наш святы абярэг,
Што беражэ беларускі народ.
Колер ільну і чырвонай крыві –
Сцягам адвечным над намі лунае.
Ты гэты ўзор у душы зберажы,
Бо ў ім Радзіма жыве і спявае.

Беларускія ўзоры –
Нібы зорныя прасторы,
Што на ручніках і строях
Расквітнелі для настрою.
У іх сіла роднай глебы,
Таямніцы зор і неба,
Нашы думы і надзеі –
Ўсё, што сэрцайка сагрэе.