Колькі ранкаў сустрэць змагу я,
Шапатлівых, зямных вечароў?
Дзе ў сцюжу душа летуценная,
Атрымае блажэнны спакой .
Любавацца змагу незабыўнаю,
Прыгажосцю вясновых карцін,
Непараўнальна бясконцаю, чыстаю,
Зелянеючых ў квецці раўнін.
Наталіцца вадою крынічнаю,
Што ў Яра пад шум ручая.
І здіўляцца палянай сунічнаю,
Ў харашосць патануўшага дня.
Колькі сцежак сустрэну нязведаных,
Палявых, маляўнічых дарог ?
Захапляльных, цікавых мне дадзеных,
Без забот і сардэчных трывог.
Гэта ўсё маё роднае блізкае,
Што запальвае ў сэрцы агонь.
Вандраванне як сон незабыўнае,
Да зямлі мой заўважны паклон.
31.03.2026г.
Колькi ранкау
© Copyright: Воронова Лилия, 2026
Свидетельство о публикации №126033107915
Свидетельство о публикации №126033107915
Рецензии