Завіруха прыйшла нечакана.
Ёй сварыцца -- звычайная справа .
Станеш ты ці камусьці каханай ?
То налева капрыз,то направа.
Коўдрай белай ад скроні да пятак ,
с асалодай ляціш,
адмыслова.
Так выводзіш - бяз стомы , заўзята ,
завываннем уразіць гатова.
У кашулі дзень ладзіла белай
сярод зімніх істот -- пачастункаў .
Зварухнуцца яшчэ не паспела,
прыляцеў як мядок пацалункаў .
Крок за крокам далей завіруха .
Як спадніцы ляцяць яе
ў вырай.
То падставіць нос доўгі,то вуха ,
то прыляжа і скардзіцца шчыра.
Можа быць забіяка лагоднай ,
пахавае свасольнасці
рэчы.
Я бягу ад красуні
халоднай .
Да сустрэчы,кажу, да сустрэчы.
Завируха
© Copyright: Людмила Зиновчик, 2026
Свидетельство о публикации №126032706510
Свидетельство о публикации №126032706510
Рецензии