Васількі у каласах, васількі у маім сэрцы.
Гэта кветачка - цуд на палях, што пад сонцам.
Дзе б ні быу - помню я, вы мне шчыра паверце,
Сціплай кветачкі валашковай суквецце.
Каласіся, мой край, збажыной залатою.
Хай пра хлеб на стале нараджаеецца песня.
Ёю слввяць людзей, даражаць што зямлёю.
Працавітасць сваю праяу;ляюць з прадвесня.
У даматканых абрусах, у рушніках, вышыванках
Такі мілы нам вобраз перададзен мінулым -
У іх любоу і руплівасць усіх тых, хто ад ранку
Прыгажосцю дзяліуся сваім сэрцам чулым.
Пакланюся да долу і звярнуся за продкау,
Словам шчырым, ад сэрца перадам ім падзяку
За пяшчоту, за ласку, за любоу зямлі роднай
І за кветачку у полі - родны сімвал славянскі...
24.01.2026 г.
Васильки... васильки...
© Copyright: Тамара Степанюк, 2026
Свидетельство о публикации №126032603218
Свидетельство о публикации №126032603218
Рецензии