Не очень батяньке...

Не очень
батяньке
грустить то
хотелось,
обнять вновь
покрепче
мечтая
внучка,
где
времени
быстро
куда-то
летелось,
где
в небе
светлы
и чудны
облачка!

Где
в строчках
дедули
с бабулею
страсти
давно уж
утихнуть,
казалось,
должны,
где все
на него
вдруг
свалились
напасти,
где
дедушку
так
растревожили
сны!

Где батьке
навряд ли
такое
казалось:
что кто-то
глядел
с укоризною
вслед,
где
дедушке
строк
для
внучка
не вязалось;
как будто
ему
вдохновения
нет!

И сердце
батяньки
томилось
и билось,
где
время
текло,
как
шальная
река;
так,
будто
оно
в одночасье
разбилось,
осколками
сыпясь
внучку
за рукав!

Где внучек,
осколки
собрав
без опаски;
ведь те
повредить
его рук
не должны,
из шкафа
достал свои
кисти и краски,
в моменте
которые
стали нужны!

Где очень
внучку
беспокойно
сиделось,
где в окна
светила
Луна
свысока,
где он,
на удачу
портрета
надеясь,
дедулю,
спеша,
рисовал
и батька!
---------
20.03.26.
Станислав Кай
Сыну Глебу
и внуку Мирону


Рецензии