Размова з прарокам

Філасофская балада
Александр Гарбар

Частка 1: Чаканне і Сустрэча

Блукаючы лёс у начной вышыні
Схаваўся ў імгле непрагляднай.
Знік маланкай у чорнай глыбіні,
Пакінуўшы след неразгадны.

Я не аднойчы ў снах сустракаў
Яго незямную трывогу,
Радасць, і жах разам з ім адчуваў,
Шукаючы ў прыцемках шлях і дарогу.

- Блукаючы лёс, завітай да мяне,
Скажы: што рыхтуе заўтра?
Знарок не дражні ты ў нямой цішыні,
Адкрый: дзе схавана праўда?"

Лёс грымнуў моцна сярод цемнаты,
Пераступіў бацькоўскі парог.
Зірнуў - покуць пустая, і дух не святы,
І на момант замоўк той прарок...

А пасля ён сказаў:
- Ты блукаеш адзін
У роспачы сваёй, паміж сценамі...
Ты даўні і сівы вартуеш спамін,
Дзе час застыў над зменамі.

На раннім світанку ў здагадках сваіх
Ты мучыўся, сэрцам не спаў.
У прыпадках балючых, маўклівых, ліхіх
Ты адказы ўпарта шукаў.

Што прыйдзе? Ці дзень будзе светлы цяпер?
Ці зноў напаткае сумень?
Ці дом мой, дзе стыла і сціх недзе звер,
Сустрэне пахмурную тлень?

Частка 2: Зямныя выпрабаванні

Зязюля ў бары кукавала здалёк,
Я гады лічыў у журбе.
Душа трапятала, як апошні лісток, -
Бяду наклікаў на сябе.

А лёс адказаў:
- Ты спыніся, пастой!
Гаснеш свечкаю, што квола  мігціць.
Не будзь ты птушкай сляпою, лясной, -
Яна толькі песняй ляціць.

Не будзь ты ў палоне пустых забабон,
Не вер ты ў прыкметы і страх.
У цябе - твая доля, і вышэй за закон -
Свабода ў тваіх жа руках!

Цыганка ў вочы глядзела тады,
Раскінула карты пры мне,
Сэрца заціснула ад той лухты,
Нібы ісціна толькі ў віне.

А прывід лёсу з насмешкай
сачыў
За ўсёй маёй мітуснёй!
- Не будзь толькі рэхам, - ён мне гаварыў, -
Бо я - гэта подых твой.

Частка 3: Вечнасць

На скрыжаванні далёкіх дарог,
Дзе вецер сляды разнёс,
Спыніўся змораны ля маіх ног
Няўрымслівы мой лёс .

Вандроўнік вечны і бяздомны.
Ён крочыць поруч праз гады.
Ягоны позірк непакорны,
Мяне ратуе ад бяды.

- Ты сэнс існавання пытаў усё жыццё
На зарослых сцяжынках глухіх,
А я даваў веды праз забыццё
У хвілінках сустрэч тваіх.

Ад мяне ты нікуды ніколі не ўцячэш -
Я поруч заўжды, твой адзіны ахоўнік,
У радасці, ў горычы, ў кожнай з прарэш -
Твой шчасця і стомы віноўнік.

Тваё азарэнне - як компас у ночы
На ўладнай, жывой далоні.
Бязмежны космас табе прарочыць -
Шлях твой у вечным гоні.

І калі твой пыл зорны нарэшце згасне,
І скончыцца зямны твой час,
Людзі скажуць:
"Лёс быў шчасны,
Бог падарыў яго нам і для нас".

... І ў вышынях, дзе зорнае мора,
Душа сустрэла свой лёс.
Ён мовіў;
- "Забудзь пра пакуты і гора,
Скончыўся шлях твой і стос".

Ён ціха падышоў і абняў:
- Ты дома, мой дружа, - сказаў, -
За воблачны, светлы абшар
Нясу я твой зорны дар.

Тут ісціны і чысты прычал,
Дзе зоры спяваюць у хоры.
Ты крыж свой годна вянчаў -
Забудзь пра зямныя раздоры.

Мінск,
5 студзеня 2024 г.