Ціхім раннем раскрыю далоні,
У травах роснае серабро,
Дзьмухаўцом, што прысыпаны скроні,
Гадоў светач маіх замяло.
Надвячоркам схілю у паклоне,
Галаву перад мудрасцю дзён,
О мой час, ты стаміўся у пагоні,
Смутак церпкі забраў у палон.
І не лечыць настой спелых зёлак,
Недапітай той даўняй тугі,
Рассыпалась яна ў вясёлках,
Што злучалі цяплом берагі.
Берагі затапіла паводка,
Нечакана, самлелай вясной,
І згубілася ў цемені лодка,
Нашай даўняй вандроўкі з табой.
І не мною сарваныя кветкі,
Адзінока, што ў садзе цвілі ,
Іх пялёсткі сарваў лёгкі ветрык,
І рассыпаў па роднай зямлі.
Не блукай у імжы мая памяць,
Не шукай тых астылых слядоў,
І тых слоў, што пачуцці туманяць,
У чарадзе праляцеўшых гадоў.
Узлячу лёгкай птушкай над гаем,
Павітаюся з сонцам услых,
Новы дзень у жыцці наступае,
Новы дзень і жыцця новы міг!
Сакавік 2025
Ц х м раннем
© Copyright: Анна Якубовская 2, 2026
Свидетельство о публикации №126031707214
Свидетельство о публикации №126031707214
Рецензии