Прысвячэнне твору

Прысвячэнне твору "Пад покрывам нябёсаў" Уладзіміра Гаўрыловіча
 Вера Стасенка
 У драўлянай хаце пражываў свой век
 Успамін далёкі, што з Азарыч збег.
 На сцяне павольна грукаюць часы,
 Сведчаць доўгім болем родных галасы.
 
 Злосна дождж лупцуе, б’е, бы ў пожні збан.
 Назаляюць думкі пра мінулы стан:
 На зямліцы годнай працай жыў народ,
 Прыбыў вораг зграяй і знявечыў род.
 
 Успамін балюча л’е жалобны звон:
 Сакавіцкім ранкам завялі ў палон.
 Гора заганяла свет у сцюдзёны лес,
 Морыў засціў вочы, праз адзежу лез.
 
 Успамін шукае родных па лясах,
 Палахлівай птушкай мроіцца ў снах.
 Крумкачы крычалі, люд віталі тут,
 Каты аблажылі наш бязвінны кут.
 
 Успомніцца бясконцы холад на вятрах.
 Цяжкаю няволяй сеў у жылах страх.
 З болем і хваробай танчыў цяжкі лёс,
 Жудаснай атрутай голад смерць прынёс.
 
 У драўлянай хаце дажываў свой век
 Успамін далёкі, што пабачыў здзек.
 На сцяне працяжна грукаюць часы,
 І сыходзяць ранкам родных галасы.
 15-16.03.2026