Margarita mea

Vana scientiae trepidatio, cognitionis tremor,
Conceptuum et disputationum infantilis garritus,
Symposiorum vana gloriatio –
Nihil iam dudum mihi opus est.

Omnia inania sunt. Nec delectant, nec fovent.
Et arbor vitae iam non virescit.
Mundus in dies per decennia taedior fit.
Et optimum effugium est venenum potare.

Sed subito... Tu mihi apparuisti, Margarita.
Extasis et dolor amoris repudiati.
Gaudeamus igitur, juvenes dum sumus!
O Mephistopheles, miserere, adiuva!

Sed nullum responsum est iterum a viribus aeternis,
Silent et Deus et Satanas.
Et vitae fundamentum iterum obscurum est,
Et senectutis saevus murus...

O Margarita! Aeternitas! Insania!
Omnes abyssos mundi ante pedes tuos mitterem!
Tam dulcis est sensus potentiae aeternae!
Sed haec argumenta diis non placent.

Suum cuique! Ortus et occasus.
Spem irritarum classicum sonans.
Benedictus sensus amissionis
Et gaudium cruciatus acris,
Quem nec ego, nec tu viximus!

2010