Пайшоу наабгон

Як наступiу час Райнiс сеу у машыну. Але паехау абы куды у незнаемым накiрунку, глядзеу на яе i скрозь яе, раптам пайшла нейкая машына, ен ажывiуся, перад ей ен пайшоу наабгон, але раптам зразумеу свае глупства, i завярнуу на абочыну, агледзеуся Пасярод былi паля ужо сцемнела, удалечынi вiднелiся чорныя верхушкi леса, з нейкай цуднаватай i чорнай валогай. Машына стаяла побач, на скуры адчувалася прахалода.  Ну Што ты куды сабрауся Райнис, куды цябе цягне сення, якi  твой круг зямны. Раптам сфакусiравауся. Паеду да Глебчыка.
    Лажылася цемра было мабыць 10 хвiлiн, Райнiс паднажау мабыць не засне Глебчык пакуль ен едзе.  Даехау. У вакне гарэу свет. Райнiс зайшоу пагрукау, Глебчык як бы жартам, стомлены : Каго хiстае у павольны час...
 Адчынi будзь Ласка-нiбыто заскуголiу Райнiс. А што табе трэба- сказау Глебчык. - Спаведацца. -Дык гэта у царкву. Але раптам дзвер адчынiлася, Глебчык стаяу стомлены. Райнiс упау яму на плечы  i цiхенька заенчыу.
"Ну Вось я цябе павiнен заспакойваць."
-"Завары мне гарбаты." - "Ты нейкий капрыза. "  У Цябе есць жонка ты мог бы свае капрызы паказваць ей.  - Я чамусьцi паехау да цябе. - Ад чаго ты бяжыш Райнiс. - Не ад кога я не бягу. - А еслi i бягу то Толькi  ад сябе. - Нейкiмi  пустымi вачамi глядзеу Райнiс, што Глебчыку самому станавiлася пуста, мне так незвычайна ты зауседы прыязжаешь такi бадзеры, а тут ты незразумелы. - Ты навогул жывеш адзiн, Табе Нядрэнна Аднаму.-" Райнiс ты ужо адурыу мне галаву." - Я не наймау на сення змрочнага псiхолага. Пачууся посвiст закiпела гарбата.  Зараз во пап'ем..