ГАРМОНІК
леанід ПРАНЧАК
У вёсцы маёй пустынна.
На сцежцы сабак гайня.
Над хатай вісіць аўчынай
Нацятая цішыня.
Цямнее цяпер тут раптам.
На небе -- цыгаркі зор.
Вяртаецца з фермы трактар
У поцемках на мехдвор.
Завешваю вокны газетай
З навінамі пра Кітай.
Нібыта я тут з кабетай.
З кабетай у вёсцы рай!
Паелі б капусты з бульбай,
Пасля пірагоў сваіх.
Залезлі б на печ…
Утульна
І цёпла нам удваіх.
Ды толькі няма кабеты.
Не хоча ніхто сюды
На хутар, што мной апеты,
Ад хаты і да грады.
Хадзіў я ў адведкі сёння,
Ля лесу Панас жыве.
– Давай пахмялімся, Лёня,
Бо моташна ў галаве.
Смярдзіць яго самагонка,
Нібыта курыны гной.
Ён дзеліцца за гамонкай
Нядобраю навіной:
– За пляшку прадаў гармонік.
– Панас!
Ты -- дурны, Панас!
А ён мне:
– Не лайся, Лёнік.
Не граецца…
Змрочны час!
25.09.2021
Гармонiк
© Copyright: Леонид Пранчак, 2026
Свидетельство о публикации №126031407026
Свидетельство о публикации №126031407026
Рецензии